Article index
Latest articles
Issue #027 Published: 06-12-2019 // Written by: Anonymous
Kafka in pastels
It’s another sunny, but rather cold day as I’m looking out over Osdorp, that peripheral and cheerless suburb, busy as it might be any weekday morning, people scurrying to trains and buses to get to the getting place, to the offices and dispatches of this technocratic hive. A good day to find thrown away produce in the market. Were it Tuesday, Wednesday or Friday, I might go to one of the various weekly free supermarkets around the city. Shoplifting the more expensive of the essentials – olive oil, coffee, cheese – only gets you so far. A dwindling bank account balance will instill just the right amount of fear of God in me to do what I must in order to not go bankrupt in my attempts to maintain a normal diet. But of course, we’re the privileged subjects of the sprawling metropolises of the first world and, accordingly, there is enough bounty to go around – just so long as you can manage to get your hands on it. On the sixth floor of this student studio building – a cascading series of plastic containers – the view is good and the heater either works too well or barely at all. I’m subletting from the classmate of a friend, gone for several months for family reasons, who couldn’t be bothered to go through the official avenue of subletting through DUWO, the student housing corporation in charge of this building. That’s with a “W” – not DUO, the official Dutch government student finances division. I guess they just wanted to choose a name that inspires trust, but the potential for mix-ups seems to be almost a consumer rights issue. I can stay here for a few months and then: Out on the free market again. Or another sublet, hopefully one for more than just a couple of months. Not making the threshold income seems to condemn the average wage toiler to shared flats and dodgy landlords. Yes, I’ve lived in a converted storage space in an attic with a bootleg shower in the hallway-kitchen, complete with centuries-old kerosine heaters that we long suspected released unsafe amounts of carbon monoxide or nitrogen dioxide. Surely any young, foreign worker here knows that if you were hoping for a decent place to live but don’t make so-and-so many times the rent, you find yourself truly out of luck. I was even rejected from an antikraak company for making too little. I’m 8 months into the 10 year waiting list for social housing. To be sure, I’m not holding my breath. I’ll go swimming later. After the end of my employment contract on the 22nd month, 3 contracts in (just before the compulsory indefinite contract), I was left with nothing more than a certain stinging resentment and a working login to OneFit (a ridiculous app for the more indecisive gym-goers with a Reaganite obsession for consumer choice), which soon after expired once the finances guy finally realized it ought to be cancelled. That means I could go to the swimming pool for free by just showing that I had logged into the app and “checked in”. Now that it’s expired, I just use a screenshot of that same screen that says I logged in, superimposing the correct date and time accordingly with a picture editing app right before I walk in. Just your typical botch job. It’s not like they study it too closely, just a quick look and you’re in. A few rounds in the sauna does my sore back good – but I think my half-rotted vegetables are advancing into even further stages of decomposition in the intense warmth of the changing room. Luckily, there’s another perk post-full-time, after getting the boot: unemployment benefits. Previously not registered anywhere, having told the Gemeente I went back to Spain (I didn’t), and living between sublets, I decided to register with a postal address at a friend’s place. Since I was “coming from abroad” (I wasn’t), I was given an appointment for a month later. Once that came, I was given not the postal address I was hoping for, but rather merely the “permission” to register at one – along with another appointment, another month later, to actually do the registering part. So then, a total of two months in, a number of erroneous “sleeping” addresses provided, and some paperwork filed, the details of which I couldn’t decide whether or not crucially violated my privacy, I was finally, officially homeless. Perfect! Now I could rest assured that all the fines I never paid, sent for the fifth time to the wrong address, would arrive safely in my friend’s mailbox. Not in mine, in my sublet, where I am actually living – that would be too easy. Now I don’t want to seem as though I’m skirting responsibility for my own legal and bureaucratic status – I’m not. I take full responsibility: I’m simply too poor and too underemployed to be what we might consider a “normal, productive member of society”. Besides, all this comes to little consequence because, in the end, I’m an EU citizen. I would never be the subject of deportation or forced internment, those policies weaponized against our neighbors and colleagues, our friends and family, those not unlike myself in any way besides the side of the imaginary line they happened to be born on. And while I don’t expect to be discounted of my own farcical irresponsibility, maybe the Gemeente itself is unknowingly a participant in this whole ironic plot. Going up the stairs again in that stuffy reception – those that I had already gone up and down and up again – I stopped to admire a curiously placed, colorful pastel portrait of Franz Kafka halfway up the mezzanine, about 30 by 50 centimeters in a cheap, plastic frame and a good bit higher than standard eye-level. That tone deaf ode to a writer – categorically disregarding the underlying themes of his oeuvre – was somehow poignant.
Issue #027 Published: 29-11-2019 // Written by: Anonymous
Emancipation or Indoctrination? A Reflection on Education from Disillusioned Students
The following article has been submitted by a group of students who have recently graduated from Utrecht University’s Dutch Sustainable Development masters programme. Unfortunately, the programme left them deeply disappointed on many levels. Our suspicion is that what these students bemoan – the general hostility to students who think critically or adopt an emancipatory political attitude – is not an isolated case but can be experienced in many Dutch institutions of Higher Education. So if you are a student or teacher who’s had similar experiences please come forward and share your experience with our readership. We are happy to provide a platform for such a critical conversation and help make connections between those who want to build alternatives. -------------------- “I saw the best minds of my generation destroyed by madness … who passed through universities with radiant cool eyes … who were expelled from the academies for crazy” - Allen Ginsburg, 1956 “It seemed like I had a sickness. No one wanted to interact or speak to me. I was too much of an extremist. A professor bluntly told me to shut up during one of my classes. Most of my critical comments were not welcomed, especially if the professor felt I was in disaccord with their life philosophy. I started questioning my own mental sanity.” - Sustainability Student, 2019 Education is commonly identified as a crucial foundation for a better, more sustainable, more just future – but what happens when educational institutions fail to ‘keep up’ and end up sabotaging our very ability to contribute to such a future by educating us in outdated modes and priming us for a failed system?  Knowledge is never apolitical: it can either be a tool for emancipation, that allows us to view the world with a critical lens and become active participants in its transformation, or it can act as a mechanism of assimilation, stifling, molding and then inserting us into the current dysfunctional system (1). Unfortunately, the latter has been the experience by many of us. As recent graduates of Sustainable Development we can say that we have learnt a lot more about how not to do ‘development’ than anything else; a valuable lesson in itself but one accompanied by distress, frustration and outright anger. There is a growing understanding among academics that the development trajectory championed by the ‘West’ is inherently unsustainable, causing destruction to livelihoods and the environment. Achieving true sustainability will require radical changes and a questioning of fundamental beliefs, including the underlying logic of economic growth and development itself. If this is what progressive scholars are telling us, how is it that one of the foremost academic institutions created to address issues of sustainable development is so static and backwards? Can we make the university contemporary, truly representative and open to dealing with the complexities of our time, or will it persist as the necessary counterpart in opposition to which more radical ideas emerge? No aspect of our program questioned core values of development or created space to contemplate what alternatives to development could look like. The program was in essence organized around the globalized and technocratic Sustainable Development Goals, with an emphasis on measuring them through indicators and statistical regressions and implementing them onto unfamiliar contexts and cultures. Not only was there very little critical education, but more importantly critical thought was more often than not put down and ridiculed. The questioning and trivializing of students’ desire for change is a particularly serious issue in a field where a lot of students are already experiencing climate depression and are forced to deal with heavy truths on a daily basis - truths which seem to have no effect on the lecturers disseminating them. The institution’s archaism and rigidity came in many forms, some more subtle than others, such as when told that arguing for the Rights of Nature does not align with the faculty’s language policy and thus cannot be discussed; or being told, after an exhilarating realization that the spread of knowledge among a community of students and educators is akin to the spread of information of rhizome networks of trees, that such ideas “do not meet department standards”; or when attempting to make the link between environmental policy and environmental consciousness for an assignment only to be told that environmental consciousness is an invalid concept because there are no indicators for it; or when a student was called a ‘vegan economist’ by a lecturer for questioning the underlying assumptions of carbon capture and was ridiculed for bringing alternatives such as degrowth to the table; or when a student spoke up in class to ask that the professor stop using gender binaries only to be confronted by ridicule, mocking and a defensive retaliation questioning in turn the limits of political correctness; or when the term underdeveloped countries is still used even when identified as disrespectful by students from so-categorized countries; or when a prestigious professor in the department describes Native Americans as being only good at getting drunk and women as only being good at gossiping. These are just some examples of, at times, an absurd level of insensitivity and the denial of students’ ability to expand their epistemological horizons by searching for new connections and new solutions. What we are tasking the institution with is not easy, as the French anthropologist Bruno Latour says, “actually knowing how to become contemporary, that is, of one’s own time, is the most difficult thing there is.” All we ask is that the university be aware of its rigidity and encourage those students trying to think outside the box rather than make them feel crazy. We believe that our education needs to be continuously re-examined and reconstructed; it needs to be a source of emancipation, not repression. It seems as though the university today has become one of the institutions that must be unmade and counteracted (2). Only true, deep, uncomfortable reflection encouraged in a conducive environment can lead to solutions existing outside of the status quo, and it is becoming unbearably clear that the status quo is no longer serving our needs or the planets’. 1) Paulo Freire (1968) Pedagogy of the Oppressed 2) Arturo Escobar (2017) Designs for the Pluriverse.
Issue #027 Published: 25-11-2019 // Written by: Iris Kok
Update WOinActie
Sinds de vorige keer dat ik schreef over WOinActie zijn er een aantal nieuwe ontwikkelingen te bemerken. Aangezien ik jullie graag op de hoogte houd volgt hieronder een (korte) update plus mijn mening  hierover. Om te beginnen met de opening van het academisch jaar, of beter gezegd ‘De Ware Opening van het Academisch Jaar’ die plaatsvond in Leiden. WOinActie heeft tijdens de laatste vergadering te kennen geven dat er meer acties zullen gaan volgen. Hierbij moet gedacht worden aan meerdere (ludieke) acties en een echte, grote staking aan het einde van dit studiejaar dus in juni 2020. Verder schrijft WOinActie schrijft het volgende: “Gedacht wordt aan stiptheidsacties, witte stakingen, aangifte bij de Arbeidsinspectie en andere opties.” Ook zint men op een nieuwe ronde gesprekken met politieke partijen met oog op de nieuwe verkiezingen. Deze acties zijn aangekondigd als een reactie op wat er tijdens Prinsjesdag bekend is geworden. Hierbij was de teleurstelling erg groot toen bekend werd dat er geen extra geld naar het Hoger Onderwijs zou gaan. Het was daarom ook des te zuurder aangezien dit in tegenstelling was met wat minister Ingrid van Engelshoven eerder suggereerde. Dit zijn op een rijtje de uitkomsten: 1) Er moet €226 miljoen extra weggehaald worden bij het onderwijs, omdat het niet gelukt is om de rente op studieschulden van studenten te verhogen. Dit geld wordt gebruikt voor “de houdbaarheid van overheidsfinanciën”, terwijl er sprake is van een miljarden overschot en de regering het niet uitgegeven krijgt. Waar komt dit vandaan? De €226 miljoen is terug te voeren op het halveren van het collegegeld van eerstejaars, een maatregel die volgens de Raad van State geen hout snijdt en waar studenten nooit om gevraagd hebben. 2) Er is reeds een tekort van €1,2 miljard in het WO. 3) Er wordt €4,4 miljoen weggehaald bij onderzoek en wetenschapsbeleid omdat OCW verkeerd geraamd heeft; 4) En als bonus nog een extra en structurele bezuiniging van €3,1 miljoen. Kortom, dit betekent dat het vanaf 2020 gaat om een bezuiniging van €42 miljoen op het gehele Hoger Onderwijs. Eind september werd het volgende geschreven door Bas Heijnen in dit artikel bij het ‘‘Door ‘nutteloze’ alfa- en ‘nuttige’ bèta studies tegen elkaar uit te spelen, heeft Van Engelshoven laten zien dat haar culturele gemijmer voor de bühne over ‘het verhaal’ dat we over onszelf vertellen hypocriet is. Maar vooral laat haar beleid zien dat ze bar weinig gevoel heeft voor wat er echt speelt.’’ Het tegen elkaar uitspelen refereert hier in aan het rapport wat de Commissie van Rijn eerder uitbracht in opdracht van de minister. Een van de aanbevelingen was om het bekostigingsmodel aan te passen en zo geld van niet alleen de Geesteswetenschappen maar ook de medische tak over te laten hevelen naar de technische en de Bètastudies. In plaats van een structurele oplossing aan te bieden wordt er eigenlijk gezegd vecht het maar onderling als faculteit en per universiteit maar uit. Ik ben blij dat de universiteiten tot nu toe  te kennen hebben gegeven dit niet te doen, maar wanneer de College van Besturen niet gauw mee gaan protesteren tegen dit wanbeleid dan vraag ik me af wanneer dan wel. Ik ben het eens met Aleid Truijens die in augustus al schreef in de Volkskrant: ‘‘Alfa’s, bèta’s en techneuten, we hebben ze alle drie even hard nodig. Juist de ‘nieuwe’ onderwerpen vragen om samen werking. Big data, algoritmen op internet, privacy, kunstmatige intelligentie – er zitten technische, culturele, filosofische en maatschappelijke kanten aan. Ik hoop dat de wetenschappen [en de universiteiten dus ook] zich niet door de minister uiteen laten drijven’’. Voor meer informatie over WOinActie:
Issue #027 Published: 22-11-2019 // Written by: Menno Grootveld
Fearless cities: NEE, Rebel cities: JA!
Zondag 27 oktober vond in Ru Paré in Slotervaart tijdens het activistencongres ReTakeTheCity het debat over Fearless Cities plaats, onder leiding van Fatima Faid van de Stadspartij uit Den Haag. Wat zijn Fearless Cities precies en waarom was het tijd voor zo’n debat? Het concept Fearless Cities is ruim twee jaar geleden in Barcelona bedacht, waar in 2015 – net als in tal van andere Spaanse steden, waaronder ook de hoofdstad Madrid – een burgerplatform aan de macht was gekomen, in dit geval Barcelona en Comu, met Ada Colau als boegbeeld. Barcelona en Comu kwam voort uit een aantal sociale bewegingen in de stad, waarvan de PAH, een organisatie die tegen huisuitzettingen streed, de belangrijkste was. Het burgerplatform was een poging om buiten de gevestigde politiek en alle bestaande – linkse – politieke partijen om de agenda van deze sociale bewegingen in politieke munt om te zetten. Destijds waren veel mensen – waaronder ik – heel enthousiast over dit fenomeen. De verwachting was dat deze steden zich nu ook zouden gaan verzetten tegen destructief neoliberaal beleid van de centrale overheid. Niet alleen burgerlijke, maar ook “gemeentelijke ongehoorzaamheid.” Het ideologische fundament van deze vorm van politiek was het “municipalisme” (losjes gebaseerd op het gedachtengoed van onder meer de Amerikaanse theoreticus Murray Bookchin). En “Fearless Cities” was het etiket waaronder de municipalisten hun revolutie wilden exporteren naar andere landen en andere delen van de wereld. Het is belangrijk om te vermelden dat er aanvankelijk (vóór 2017) sprake was van “Rebel Cities,” geïnspireerd door het beroemde gelijknamige boek van de marxistische denker David Harvey en het gedachtengoed van de Franse theoreticus Henri Lefèvre, een van de inspiratiebronnen van de Situationisten uit de jaren vijftig en zestig en van de Parijs meirevolte van 1967. Het is voor mij altijd een raadsel geweest waarom het woord “rebel” zo nodig vervangen moest worden door “fearless,” tenzij je hier al de eerste tekenen in denkt te kunnen ontwaren van een minder radicale opstelling. Hoe dan ook, de eerste tijd leek het de goede kant op te gaan. Er waren initiatieven van diverse Europese steden om zich gezamenlijk te onttrekken aan het nietsontziende, harteloze asielbeleid van nationale overheden door onderling afspraken te maken over de opvang van ongedocumenteerde vluchtelingen. Een schip met bootvluchtelingen uit Afrika dat overal rond de Middellandse Zee de toegang werd ontzegd en al wekenlang op zee ronddobberde, werd in Barcelona toegelaten, en er was sprake van dat de andere steden uit het netwerk van Fearless Cities Barcelona te hulp zouden schieten door eveneens een quotum vluchtelingen op te nemen. Daarnaast werden er pogingen in het werk gesteld om gezamenlijk tot maatregelen te komen om de groei van platformbedrijven als Airbnb en Uber een halt toe te roepen, en om digitale platforms te ontwikkelen die burgers een grotere vinger in de pap van de beleidsvorming zouden geven. In Amsterdam werd het concept Fearless Cities in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2018 met groot enthousiasme omarmd door GroenLinks. Lijsttrekker Rutger Groot-Wassink liet te pas en te onpas weten dat hij geen gelegenheid onbenut zou laten om samen met Barcelona en andere steden uit het netwerk op te trekken tegen het grootkapitaal en rechtse (of zelfs rechts-nationalistische) overheden. Na de eclatante verkiezingsoverwinning van GroenLinks in Amsterdam werd er zelfs een Fearless Cities-team aangesteld onder leiding van Frans Bieckmann, dat de opdracht kreeg een voedingsbodem te creëren voor vruchtbare samenwerking tussen de sociale bewegingen in de stad (op het gebied van wonen, vluchtelingen en het klimaat bijvoorbeeld) en het stadsbestuur. Maar hier wringt natuurlijk (een deel van) de schoen. Waar Barcelona en Comu een burgerplatform was (en is) dat van onderop, vanuit de sociale bewegingen zelf een greep naar de macht op gemeentelijk niveau heeft gedaan, bestaat het Amsterdamse gemeentebestuur uit traditionele, gevestigde politieke partijen met een totaal andere organisatiestructuur. Bovendien zijn al deze partijen niet alleen op gemeentelijk niveau actief, maar ook op provinciaal en nationaal niveau. Hoe wil je dan in hemelsnaam gemeentelijk beleid gaan voeren dat hier en daar op gespannen voet staat met het nationaal beleid? Dat dit idee op deze manier niet werkt werd al snel duidelijk toen Femke Halsema werd benoemd als nieuwe burgemeester van Amsterdam, als opvolger van Eberhard van der Laan. Binnen GroenLinks gold en geldt Halsema als representant van de rechtervleugel, en in de jaren die zij na haar Kamerlidmaatschap doorbracht in de politieke luwte is zij er zeker niet linkser of progressiever op geworden. Sinds haar aanstelling heeft Halsema aldus op ongeveer alle denkbare beleidsterreinen de glazen van Groot-Wassink cum suis ingegooid. Waar Groot-Wassink vóór de verkiezingen van 2018 vol trots verkondigde dat “het hoog tijd werd om weer te gaan kraken,” zijn de ontruimingen sinds het aantreden van Halsema niet van de lucht en heeft zij zich in een interview met AT5 zelfs laten ontvallen dat het particulier bezit wat haar betreft heilig is. De waslijst met autoritaire, zich volledig aan de ideologie van wat voor Fearless Cities dan ook onttrekkende beleidsmaatregelen begint ontzagwekkende proporties aan te nemen: de ontruiming van de ADM, de ontruiming van het door studenten bezette PC Hoofthuis, de ontruiming van de door klimaatactivisten geblokkeerde Stadhouderskade voor het Rijksmuseum en als klap op de vuurpijl in oktober de ontruiming van een door huurdersactivisten bezette sociale huurwoning in de Borgerstraat die door wooncorporatie Stadgenoot in de verkoop was gezet. Ondertussen hebben de ongedocumenteerden van We Are Here ondanks alle toezeggingen en beloftes nog steeds geen dak boven hun hoofd, hebben (internationale) vastgoedbeleggers vrij spel op de Amsterdamse woningmarkt en wordt er ter bestrijding van de overlast van het toerisme louter symboolpolitiek bedreven. Dan is het toch wel op zijn plaats om je af te vragen wat de waarde is van de inspanningen van Bieckmann en de zijnen om ons – onder verwijzing naar modieuze begrippen als “co-creatie” en de “commons” – op te roepen onze medewerking te verlenen aan allerlei burgerparticipatie-initiatieven. Wat mij betreft is dit pure volksverlakkerij. De neoliberale keizer heeft geen kleren meer aan, maar probeert dit uit alle macht te verhullen door hier en daar wat mooi opgetuigde vijgenbladen aan te brengen. Het is een gotspe dat de bedenker van de prachtige term Rebel Cities, David Harvey zelf, nu in december mag komen opdraven om een door Bieckmann georganiseerd onderonsje cachet te geven. Is het dan in de rest van Europa, en met name in Spanje, de bakermat van het municipalisme, net zo erg? Ja en nee. Opvallend was in ieder geval dat tijdens ReTakeTheCity de meeste vertegenwoordigers van sociale bewegingen uit andere Europese steden (onder meer Berlijn, Lissabon, Madrid en Barcelona) opriepen tot “autonomie.” Met andere woorden: laat je niet door mooie beloften verleiden om hand- en spandiensten te verlenen aan al dan niet vermeende geestverwanten in het stadsbestuur, blijf autonoom en doe alleen mee als er écht iets te halen valt.
Issue #027 Published: 20-11-2019 // Written by: Christopher Kelly
The Burden of Brexit: Told through London Grime Musicians.
They find the words that we have lost in shock at our broken system” Where I come from in North London, Grime MCs are our prophets of social revolution. They are the messengers of injustice and the activists that keep morality in the minds of voters. They bring out our inner dialogues through beats and bars in order for them to be discussed and debated. When things go wrong in London it is to these MCs that our heads turn in search of a rallying cry or words of comfort. They are our Robin Hoods clad in Adidas tracksuits. When I think about these MCs I realise that they are the Ovids, Ciceros and Marcus Aurelius of my time and place. Their words and oratory act as a catalyst for change, yet their authority comes from the experiences that they have had. Today, there is a new threat to the people of Britain - and you best believe that our musicians are ready to say something about it. However, before I can properly do justice to the thoughts of musicians about Brexit it is imperative to contextualise what Grime musicians mean to UK culture and politics. The influence of Grime musicians on public perceptions of UK politics can be traced through the actions of a few key artists. For example, Stormzy was the voice of rebellion that pierced the inertia of The House of Commons after the horrific events at the Grenfell Tower in 2017. During the 2018 Brit Awards, he challenged the Prime Minister with the exclamation, ‘Yo Theresa May where’s that money for Grenfell, what you just thought we forgot about Grenfell, You criminals.’ Back then, the government pledged £60m to deal with the ramifications of the fire. However, at the time of writing this there are still former residents of Grenfell who have not seen a single penny of what was promised, not to mention the copious amounts of London buildings still equipped with the same cladding that caused the fire. Now a few MCs are busy trying to prevent the whole country from going up in flames. Akala is perhaps one of the UK’s most prolific poets and wordsmiths. Aside from being the brother of the legendary MC Ms Dynamite, he is a talented rapper, scholar and a fearless activist. In a lecture titled ‘The Battle of Britishness in the Age of Brexit’, he contemplates the implications of Brexit and the racial connotations behind its conception in front of a captivated audience. He states: ‘I was driven to the remain camp by the xenophobic tone of the “Leave” position and the role of anti-intellectualism in the campaign, convocation and outcome. For too long poor people have been painted as the inventors of racism yet it has been conceived and utilised by Britain’s ruling class now and through history’. He adds ‘Winston Churchill for example, is often voted the UK’s favourite person, yet he often described the killings of ‘the red men of America’ as no real crime at all. His point is that the racism that pervaded the Brexit discussion was not new, rather race had defined the majority of Britain’s post war immigration policy’. The Brexit campaign was aimed at young people as being an issue of race. We were continually told that leaving the EU would allow us to unify and include the countries in the commonwealth yet vans continued to patrol the predominantly Caribbean neighbourhood of Tower Hamlets with ‘Immigrants go home’ written across them. In reflection, Brexit was a collection of promises that half of us never wanted, promises that were never intended to be delivered. The second MC to take up the mantle of subculture activist is an extraordinarily talented young man by the name of David Orobosa Omoregie. Otherwise known as Santan Dave, this gifted rapper was awarded an Ivor Novello Award for his politically charged diatribe at the UK’s new PM in his track, ‘Questiontime’. The track begins with an incredibly impactful message about the looming threat of Brexit: “A question for the new Prime Minister  And please, tell me if I’m being narrow minded But how do we spend so much money on defence  And weapons to wage war when the NHS is dying? Bursting at the seams, and what about them people That voted for us to leave for the money that it would see? 350 million we give to the EU every week That our health service needs But now them politicians got what they wanted Can you see an empty promise or a poster on the street?” Dave’s lyrics are a perfect summation of the anger felt by a nation that was repeatedly lied to about the fiscal redistribution that would happen if the UK left the EU. This infamous falsehood about NHS spending that was plastered on the side of a big red bus was detrimental to the hopes of young people who wanted to stay. Dave has become the figurehead and voice box of today’s politically conscious youth. Other MCs such as JME, Kano, Wretch 32, Avelino and Lowkey are continuing to help explain to the masses the political injustice present in both Britain & Brexit. Their lyrical capabilities and their online following make them indispensable allies in educating those often not in tune with politics or those neglected by it. They find the words that we have lost in shock at our broken system. The question that often arises from those not a part of the London music scene is ‘why should we listen to these people about issues of politics?’. The answer is because they have as much invested in things getting better as the rest of us do. They feel the effects of poor policy decisions just as fully as the rest of us. They are not removed from the cultures they represent, celebrity and success does not make artists from working class background non-persons or blank slates, rather, they embody them and make us listen to what’s happening through their skilful oratory. Photo: Journalism Collective
Issue #027 Published: 18-11-2019 // Written by: Jens Kimmel
De Meent zet commons op de kaart
In november 2016 ontmoet een groepje Amsterdammers elkaar bij de eerste European Commons Assembly in Brussel en werd het idee voor een Nederlandse commons assembly geboren: De Meent. Drie jaar later is De Meent een platform voor en door commoners, dat het idee en de praktijk van het gemeenschapsinitiatief -‘het commonen’ – actief verspreidt en versterkt. De uiteindelijke missie: bouwen aan een commons-transitie in de stad. Er is een nieuw verhaal nodig. Een verhaal dat het oude verhaal, die van het vrijemarktkapitalisme, overbodig maakt. Staat en markt kunnen de grote problemen van onze tijd niet oplossen. Sterker nog, ze zijn vaak veroorzaker van problemen als de klimaatcrisis, de vermogensongelijkheid en het uithollen van de democratie. Het nieuwe verhaal is dat van de commons. Of de meent, in het Nederlands. Meent refereert aan gemeenschapsinitiatief waarin sociale en ecologische waarden voorop staan. Het gaat over het samen beheren van de hulpbronnen die we tot onze beschikking hebben. Van grond tot kennis tot energie, met minimale afhankelijkheid van staat of markt. Op veel plekken bloeien deze ‘commons’, op andere plekken delven ze het onderspit. De Meent wil de spil zijn in het verenigen van commoners in de stad en probeert dit proces te faciliteren. De eerste stap is het in kaart brengen en verbinden van diverse initiatieven als stadstuinen, energiecoöps of voedselcollectieven om de gefragmenteerde commons-beweging coherent en zichtbaar te maken. Het bouwen aan de beweging is een collectief proces, iedereen bouwt mee. Daarom bij deze de oproep: ben jij betrokken of ken je een initiatief met een commons-aanpak, zet het op de kaart via onze website: De tweede stap is het starten van een vereniging om de commons assembly een vaste structuur te geven. We plannen hiervoor een oprichtings assembly, waarbij iedereen die de commons een warm hart toedraagt welkom is zich aan te sluiten. Houd voor de aankondiging de website in de gaten, kom naar ons volgende CoLab of mail voor vragen. Commoners en geïnteresseerden zijn van harte welkom op de assembly van 21 december. Programma volgt spoedig.  
Issue #027 Published: 17-11-2019 // Written by: Serena Gandolfi
When Dutch academia speaks English: between opportunity and “siege syndrome”
English courses, yes or no? A long debated in Dutch universities. On one hand, the universities rejoice at the exponential increase in registrations, while international teachers and researchers see the Netherlands as a preferred destination for career expansion. Yet, on the other, there is a growing concern among natives that the presence of foreigners is becoming dominant in the country’s universities, limiting access to the Dutch and, due to the prevalence of English language use, affecting the quality of the teachings. Some universities do consider more stringent linguistic barriers but, justified or not, a certain sense of siege syndrome is widespread. The most obvious element of which is the number of courses offered in the English language. English as official language of the master’s degree Over the past ten years, registrations of foreign students have doubled; As reported by Nuffic, in 2018 the number of internationals reached 122,000. The percentage of non-Dutch students in the first three years of the bachelor’s degree today is 14%, while 23% are students enrolled in master’s courses. Additionally, just over half of bachelor’s programs are offered in Dutch while master’s programs in the local language are at only 15%. Many argue that the internationalization of the universities brings added value for both Dutch and foreign students, but at the same time the anglicization of education certainly raises doubts; one wonders if teaching and learning in a non-native language ends up compromising course quality. Not everyone is optimistic Beter Onderwijs Nederland (BON), an organization in defense of Dutch education, was among the first to mobilize with intention of curbing the English-based race for high-level education by organizing a fundraiser and petition against the Universities of Twente, Maastricht, and against the government itself: “I want to clarify that we are not opposed to the arrival of foreign students or professors, nor to the use of the English language by itself” explains Gerard Verhoef, member of Bon, professor of Mathematics and Physics at ‘Hogeschool of Amsterdam. “What worries us is the surge in foreign registrations. With this rhythm, Dutch risks becoming a standard B language. It is not just a matter of ‘identity’: BON’s concerns are linked to economic issues, such as the improper use of public and practical resources, as the risk that an educational exchange may prove too superficial. “If English is not the mother tongue of either the teachers or the class, how can there be good communication? Especially when it comes to complex topics such as those faced in university classrooms”. Minister of Education, Ingrid van Engelshoven, does not agree. At the beginning of July (2018), in a letter to parliament, she defended internationalization by defining it as a resource. But reassuring the academic world, she added: “places for Dutch students will always be guaranteed, as well as a number of courses in the mother tongue. The primary objective of the institutes must not be just to attract foreigners from abroad”. Errors in the exam text and Google Translate for the slides It is the excellent reputation of Dutch education that brought Teresa, a 20-year-old German, to enroll in the first year of a Psychology degree course at UVA. “For us Europeans, studying in the Netherlands is not expensive (around 2,000 euros, the same tax as local students) and the international offer is very attractive,” she said. “I do not believe that the use of English reduces the quality of learning but it is true that in at least two translations of written exams, I found non-marginal spelling or grammatical errors: they were oversights that made it difficult to understand the test itself. Annoying in that case because it was a penalty right at the examination stage”, continues Teresa. “Not all teachers master the language and in a course, the teacher used slides translated with google translate”. Eva, Dutch, attends the same course as Teresa but following the path in her mother tongue. Dutch and foreign students attend the same lectures given in English, they are then divided into workgroups where they are compared, respectively, in the national language and the non-native one. “From this point of view the University is organized rather well and the presence of foreigners in this way does not slow down the lessons,” he explains. However, it seems to capture the difficulty of some teachers: “Sometimes I get the impression that they really can’t express what they want. As if, having to speak in English, they could not go into the details of complex concepts as they would like”. However, optimism seems to prevail among teachers. At the time of hiring, all professors, including foreign ones, are required to have a specific level of linguistic competence. Each year their work, as well as fluency, is also evaluated by the students. Eva, also Dutch, seeks a future in research and chose an international program: “I intend to do research or otherwise remain in this area. If I intend to publish, I will have to do it in English also to reach a wider audience. Furthermore, I don’t think it is tiring to study in another language, it is just a matter of habit”. Internationalization has now become synonymous with anglicization: although English is the global language par excellence, and its use in technical-scientific fields does not seem to have raised particular problems, it remains doubtful whether it can adapt equally to the deepening of subjects such as literature, history, and social sciences linked to local, historical-political context. Humanities departments who now have to deal with students from the most diverse cultural backgrounds, begin to question their programs. Regardless, optimism seems to prevail amongst teachers. Joris Larik, who teaches International Law at the University of Leiden, sees only opportunities: “English allows you to communicate with heterogeneous classes, prepares students for international careers and I don’t think we can really say that the quality of education, in general, is affected. Multi-nationality classes are very lively and full of ideas. I always encourage my students, especially those who come from particular regions or situations, to contribute to the lessons and to go beyond reading the texts in English. Their points of view often go deeper into the lessons”. In the debate over internationalization, the voices are many. From concerns about the costs, economic and social, of a foreign-oriented education system, to the interests of many cities, especially the smaller ones, for the contribution made to the local economy. Translated from Italian by Steve Rickinson (31 mag)
Issue #027 Published: 12-11-2019 // Written by: Sebastian Olma
First Aid in Case of Art: 20 Years of OT301 in Context
Rupturing the Urban Fabric It’s been twenty years since a group of activists squatted the old Amsterdam film school on the Overtoom 301. It was 14 November 1999 and the occupation was led by a collective of artists who called themselves EHBK (Eerste Hulp Bij Kunst – First Aid in Case of Art). The name was a pun on the abbreviation for the Dutch emergency services. Nonetheless, it also communicated the ethos of the group: here is a collective that refuses to shy away from organised action should the city’s (sub)cultural infrastructure be threatened. The concrete threat at hand was the eviction of the squat at Onze Lieve Vrouwen Gasthuis, one of the city’s subcultural hotspots at the time, which had left a number of cooperative initiatives homeless. Like many of their comrades in the alternative movements, EHBK was driven by the belief that taking care of Amsterdam’s cultural anti-establishment was a matter of caring for the city as such. Their belief was that a metropolis such as Amsterdam needs rupture along the seams of its regular fabric to produce the colours of a different, more rousing and emancipative urban texture. In their view, where otherwise would novelty, creativity or cultural innovation come from if not from those gript by being singular and uncommon, living otherwise and creating an alternative world of their own? Let’s produce the ruptures in the urban fabric, they said, so that the city can be more colourful. Up until the turn of the millennium, Amsterdam’s cultural scene was largely built on a strong and lively underground scene. Anyone with a shard of interest in the city’s cultural development knows what it owes to the networked infrastructure of squats that hosted a vivacious scene of diverse subcultures. Today’s nightlife sanctuaries such as Melkweg or Paradiso are only a couple of prominent monuments to the significance of the underground for mainstream culture. Perhaps more crucially it was embodied in the speculative delirium that captivated visitors of the Robodock festivals or the sublime weirdness that drew the crowds to each and every spectacle at ADM wharf. These were moments when the ruptures along the seams of the city’s fabric cleft into veritable rabbit holes, inviting Alice and all her friends to tumble down into the wonderland of collective cultural imagination. However, in order to produce these supreme moments of urban bliss, an infrastructure needed to be in place where imagination and weirdness could thrive. Such an infrastructure was provided by Amsterdam’s squats and the culturally rich and diverse projects they hosted. OT301 consciously situated itself within this convention. However, by 1999 when the old film academy on the Overtoom 301 was squatted, the extraordinary period in which underground subculture was the driver and trendsetter for urban popular culture and the arts, was already dimming to a close. While it took another eleven years for the Dutch government’s imprudent ban on squatting to take effect, in 1999 the Internet boom was in full swing and capital was spilling over onto the real estate market. The nineties were the decade in which the development frenzy started, turning our city into the paradise of real estate speculation and unaffordable housing it is today. Prior to that, squatters had played a very positive role in preventing extreme forms of anti-social real estate practices. The gedoogbeleid that effectively decriminalized squatting (in the case when squatters could prove that the building in question had been unoccupied for a year) was a good motivation for owners to keep their property occupied and away from speculation. Amsterdam’s Neoliberal Reconstruction In the nineties, Amsterdam’s city government laid the groundwork for the current neoliberal reconstruction of the city. It soon became clear that squatting and visions of a more inclusive and colourful city were in conflict with the ideological turn that city planning was taking. The wave of evictions, particularly around the Southern shore of the IJ, brought an entire era of cultural dynamism to an abrupt end. Perhaps symptomatic for the nature of the transformation was the conversion of Pakhuis Afrika, then a thriving centre of subculture, into a temple of neoliberal ideology. Where Amsterdam had been famous for a wildly progressive cultural scene within an economically run-down urban environment, it was now time to invest in an infrastructure that could attract creative businesses and technological innovation. This, of course, was the famous credo of the so-called creative class, popularised in the early noughties by the US-American geographer Richard Florida. Florida’s legendary $50.000 a day visit to Amsterdam in 2003 gave the city’s administration the star-sanctioned pseudo-legitimization to lift creativity onto the political agenda. Now, what could be wrong with a policy that makes your city more creative? Indeed, one of the strengths of the creative city argument was that nobody in their right mind could seriously object to something as positive as creativity. To policy makers it was even more attractive as it promised an exciting detour around the complex and often lacklustre issues that city planning generally involves. The problem of course was that the creativity they had in mind was a very specific variety, one that had much more to do with business models and technological innovation than it had with cultural transgression, aesthetic experimentation and collective emancipation. What was lost in Amsterdam’s creative transformation was precisely the measure of autonomy that had made the city Europe’s beacon of cultural creativity. It is a particularly mean historical irony that the culturally rich and dynamic Amsterdam of the nineties that served as a model for Florida’s theory; was all but destroyed by the application of this very theory. The city’s well-intended cultural incubator policy could do relatively little to change the course of things. It was initially intended as a way of containing the catastrophic effects of the evictions of the late nineties and early noughties on the city’s (sub)culture. With the founding of Bureau Broedplaatsen in 2000, the slogan “No Culture without Subculture” became synonymous with official city policy. The early history of OT301 is closely connected to the formation of this policy. Without the support of those edified members of the city administration, civil servants who later shaped and were members of Bureau Broedplaatsen, OT301 would have been promptly evicted. Funding from Bureau Broedplaatsen also supported the renovation of the building and underwrote the loan that allowed EHBK to become collective owners of the place. Yet, while EHBK was clearly a great beneficiary of cultural incubator policy, it is difficult to say whether the policy’s positive effects – such as affordable studio and workspaces for creative professionals – aren’t in fact more than offset by its obvious complicity in the city’s uncompromising gentrification. What Happened to Autonomy? Where then does the trajectory of these last twenty years leave OT301 today? How do we deal with the fact that the two decades of our existence have been a time in which the city has lost much of its autonomous cultural infrastructure, in which the ruptures have been smeared up with a precarious mixture of neoliberal ideology, witless creativity and mammoth amounts of capital? What does it mean to be one of the few remaining spaces in Amsterdam that stays committed to a notion of autonomy even though we understand that our autonomy today is a far cry from the squatters’ ambition to be resolutely independent from the state and market economics? Indeed, what kind of responsibility does it put on our collective shoulders to have been fortunate enough to carve out this sustainable little crevice in the neoliberal city?     These are some of the crucial points of issue that OT301’s future practice will need to find effective answers to. One of the things that continue to keep the collective on its toes is its radically democratic form of organisation. In our homonymous 2014 publication we called this “autonomy by dissent”: a cacophony of internal voices that so far have made an integration of the project into the cultural mainstream utterly impossible. This does not mean that OT301 hasn’t contributed at all to the gentrification of our neighbourhood Oud-West. Neither does it preclude the occasional member from joining the ranks of foolish creatives whose work is functionalized by smart city planners. While we are not always fully aware of the ambivalences of all the aspects of our existence, we try to do our best to put the struggle for autonomy back on the agenda. OT301 Today: Taking Responsibility Together An example of our practical attempts to do this is the creation of Amsterdam Alternative by OT301, OCCII, Cinetol and a number of other parties. This is a platform that attempts to create a conversation between the city’s remaining vrijplaasten and the new generation of activist projects that strive for timely practices of autonomy. It started in 2015 as a free, bimonthly newspaper combining subculture listings and journalistic content concerning the city’s (sub)cultural and political developments. Today Amsterdam Alternative has developed into a platform that also organises the AA-talk series as a podium for more direct engagement with current issues. It also includes an initiative on collective ownership with the ambition to fund alternative vrijplaatsen for a new generation of activists who care for the city by creating a thriving underground. While OT301 is an important partner within the Amsterdam Alternative ecosystem, efforts are also made with regard to our internal projects and programmes, to reach out to millennials and post-millennials. EHBK understands its responsibility towards the younger generations. Unfortunately, there are too many former squats in Amsterdam that missed their moment to involve a new generation of activists in their spaces. This is quite a tragedy as these ossified projects have basically been turned into exclusive retirement homes that retrospectively delegitimize Amsterdam’s squatter subculture. Fortunately, OT301 has a multitude of public facing projects that help prevent any signs of cultural sclerosis. On our twentieth birthday, OT301’s activities range from club nights of any imaginable shape or form, to the excellent vegan cuisine at De Peper, from exhibitions, workshops and performances at 4Bid Gallery to the underground and alternative film programme at Cinema of the Damn’d. On offer too is an eclectic mix of aerial gymnastics, dance, martial arts, yoga, therapeutic message and ping-pong nights, a prestigious artist residency, plus ad hoc and regular programming in the individual and collective studio spaces. All of which is done in the spirit of providing the community of guests and members the opportunity to experience an alternative to the vacuous commercial culture that is suffocating our city. Space for Radical Imagination Let’s make no mistake, the timeworn subculture and underground scene are unable to provide the younger generations a template for their struggle for an alternative to the aesthetic poverty of our time. The youth should navigate their own alternative way. What they are up against today are forms of power and control that are more oppressive and opaque than what they were some twenty years ago. Particularly the Internet and social media have turned into instruments of what the British cultural theorist Mark Fisher (aka k-punk) called “consciousness deflation”. This is the opposite of the collective consciousness raising with which the feminist movement enabled women to recognise and then fight against the well-hidden social forms of oppression. Consciousness deflation keeps people in their place by hyper-individualising their existence and teaching them that they are in constant competition with one another. This debilitating brainwash has led to an atmosphere in which it is easier to imagine the end of the world than the end of neoliberal capitalism. Fisher spoke of this in terms of “capitalist realism”: an ideology that has convinced us that there is no alternative to seeing every interaction in society as a business transaction. You are, in essence, an entrepreneur of your self; so invest your life in such a way as to make the most profit from it! Those of us who had the great fortune of growing up with the experience of collective action, of imaginative deliria, of being able to create our own underground and subculture have the responsibility of sharing the space we were able to save from the steamroller of capitalist realism. We don’t have all the answers that the youth are looking for but we’ve got spaces from which the struggle against neoliberal consciousness deflation can be waged. What we are able to offer the younger generation is an experience that lies outside the breathless boredom of the creative city. Such an experience of having a safe space outside the commercial mainstream is what shaped us. By opening our spaces to the young we can help them to kill their inner entrepreneur that capitalist realism relentlessly implants. For the big challenges of our time – from the climate crisis to mass migration and the rise of fascism – we need a young generation that understands; and, by the way, understands better than most of us; that we need cultural experimentation combined with radical political imagination. Let’s use our spaces to facilitate a new generation of activists that can rupture the ideology of capitalist realism, smash the great swindle of the creative city, and help build a future that is desirable for all, instead of one for the rich and powerful. This article is part of the book ‘OT301 - 20 Years of Art and Autonomy’. The book can be ordered from Friday 14th of November at ISBN: 9789081786423
Issue #027 Published: 07-11-2019 // Written by: Moneylab
MoneyLab #7: Outside of Finance On feminist economics, social payments, corporate crime and the “blokechain”
14 + 15 November - Tolhuistuin It’s August 2019. After years of inflation, high unemployment rates, and sharply falling living standards, Argentina’s national currency, the Peso, took a nosedive that further deepened its financial despair. Today, Argentina is one of many countries on the brink of yet another recession. Is this Groundhog Day? History repeating itself? Financial asset markets are declining the world over, the US and China are engaged in a trade war and central banks have fueled record levels of corporate and government borrowing over the past ten years. The ‘solutions’ applied to the last debt crisis seem to push the global economy toward the next collapse. Are you ready to descend into yet another economic depression? Since 2013, MoneyLab has been the stage for critical reflection on pressing financial issues. In the upcoming 7th edition, artists, researchers, activists and geeks will gather again to show what role art, activism, feminism, journalism and design are playing in re-thinking money, the critique of finance-tech and the democratization of finance. With a debt crisis looming, many feel the urgency to move away from the legacy powers and monetary institutions of the previous centuries. But what are the alternatives on offer? With workshops, performances, screenings and discussions, MoneyLab#7 will explore what is happening outside of global finance, with a special focus on social payments, value systems and the premises of crypto design. Facebook crashed the crypto-party earlier this year by announcing their faux-chain, Libra currency. With Facebook’s Libra, the whispers of the financialization of the social reached mainstream audiences. Is this a first attempt to copycat China’s WeChat and Alipay? What are the implications of the convergence of a social media monopolist, a crypto currency and a payment system? Is there anything to be learned from the Chinese examples that we comfortably position as doom scenarios from the Other side? How do we intervene in the cycle of competition between old, established players and new financial industries on markets that are still caught in bubble and burst dynamics? Decades into the story of crypto and there’s still a lot of speculation—both in terms of money and concepts—and not a lot of actual, useful cases of practice. Our event will ask: what is now slowly changing? What new business models make developments in fintech possible? Like it or not, the avant-garde of fintech-uptake can be found in the online sex industry, pump ‘n dump schemes, on dark markets, and in corporate cybercrime. What can be learned from the attempts to regulate and reform? What would it take to globally govern blockchains and cryptocurrencies, and is it possible and desirable? As crypto fantasies overflow with the same old biases, the question of who will redefine money remains an urgent one. Needless to say, redesigning the architecture of money cannot be left to libertarian men that dream of autarky. At MoneyLab #7, we will be looking beyond the world of libertarian start-ups aimed at fortifying eroding notions of identity, autonomy, property and copyright. We imagine a crypto economy, fueled by feminist critique and aimed at decolonizing existing power structures, that values care work and focuses on equity and solidarity. And we look at provocative counter-narratives and design strategies that parry the corporatization of digital money, from hyperlocal cryptocurrencies at techno festivals and the SheDAO, to self-organized exchange systems in refugee communities. “Revolution,” Audre Lorde once wrote, “is not a one-time event.” We need to harness group power, work collaboratively from the margins and against the mainstream. Chains of engagement, as Felix Guattari believed, have to be “continually reinvented, started again from scratch.” The aim of MoneyLab #7 is to explore new possibilities to prevent, as Guattari put it, “becoming trapped in a cycle of deathly repetition.” The program closes with a party on Friday night at Mike’s Badhuistheater. With: Micky Lee, Brett Scott, Ana Teixeira Pinto, Reijer Pieter Hendrikse, Malcolm Campbell Verduyn, Josephine Wolff, Thomas Bollen, Lana Swartz, Andrea Fumagalli, Valeria Ferrari, Rachel O’Dwyer, Andy Morales Coto, Ruth Catlow, Denise Thwaites, Ailie Rutherford, Alexandre Laumonier, Eric Barry Drasin, Antonia Hernández, Stephanie Rothenberg, Aude Launay, Gregory Tsardanidis (Synergy), Silvia Díaz Molina (P2P Models), Anne Kervers (Unmuting Money), RYBN, Blockchain and Society Policy Research Lab, Furtherfield & Martin Zeilinger, Mischo Antadze, Emily Martinez. The next MoneyLab events are scheduled in Ljubljana (March 24-25), Helsinki (September) and Canberra (November). For tickets and the program go to
Issue #026 Published: 22-10-2019 // Written by: Nic Burman
Who should pay for English?
  In August, Times Higher Education reported that the government is set to discuss the idea of making Dutch language lessons for international students mandatory. While details on the proposal are still sparse, it seems like another kick in the teeth for universities whose ongoing processes of anglification is thanks to government funding decisions. The results of those decisions are that lesser populated Dutch courses are not financially viable, and so no longer readily available. I’m a native English speaker currently enrolled in an English language programme at a Dutch university, and I actually think that Dutch language lessons for international students would be a nice idea. At the very least, it may give new arrivals more confidence to engage with Dutch peers and local media, which in turn could lead to more meaningful integration, although who and what measures “integration” is a tricky topic. A handful of recent Amsterdam Alternative articles (#20, #22 and #23) have acted as a back-and-forth on the role of “English as a gentrifier”. Indeed, this paper embodies the friction as well as the partial success of the unofficial bilingualism of this city. It was good to see K.D., in their last article “Engels als verdringer of als voertuig van verdringing”, make a distinction between well financed native English speakers and people for whom English is a lingua franca. The experience between these groups is very different, as a lot of international non-native English speakers do (relatively) low paying and low skilled jobs, sometimes because work is more plentiful and financially rewarding here compared to their native countries, but also often to support themselves while they study here. International, English speaking students are set to financially prop up many Dutch higher education institutes over the coming years. This is largely thanks to Dutch government policy, and eighteen to twenty five year olds from outside of the country can hardly be blamed for that. However, there is clearly a growing problem with “internationals” quite detached from native Dutch culture and politics and a growing number of born and bred locals who are feeling increasingly disenfranchised from their home city. If increasing the rate of Dutch language acquisition would be a salve to this open wound, then I think internationals such as myself are required to respect this relatively polite request and be willing to participate. So long as I don’t have to start saluting Willem, light indoctrination programmes are ok for me. Amsterdam’s governing bodies should also stop advertising Amsterdam as an English-friendly city, as this aura of “speaking English is fine” is becoming somewhat misleading. Of course, this is unlikely to happen while Rutte and co. are off commandeering various European Union institutions such as the European Medicines Agency from the British. What we both, internationals and natives, should reject, however, is the idea that universities should be the ones to deal with the consequences of Amsterdam’s position as an internationally-oriented economy. After all, English language students at Dutch universities is a major trend because the Dutch government doesn’t seem to care about properly funding universities. Be sure to read previous articles in this paper by and about student and staff-organised pressure group WOinactie for insights into this phenomenon. It was striking that just a couple of days after the government’s new idea was reported on, it was revealed that US tech firm Uber was set to save up to 6.1bn by transferring the company that looks after its intellectual property rights to Holland from Bermuda (itself in turn owned by a subsidiary still based in Singapore, reported). This is exactly the sort of company that will import English-language staff to Amsterdam on high wages and promises that Amsterdam is an international town where the English language is pretty much native. Rather than pressure cash-strapped universities to fund additional classes with non-existent budgets, why not look to the likes of Uber to fund such provisions? According to Reuters they had a turnover of $11.3 billion in 2018, so even if they don’t make a profit (and therefore don’t pay tax anyway), there’s plenty of money in the bank to hire some classrooms and pay a handful of language teachers. It seems bizarre that a government would further jeopardize the quality of institutions which mean something to the country it governs. Universities such as the VU and the UvA are part of the history of the Netherlands and add cultural and capital value to society. Meanwhile, the same government always seems to make room for shell companies whose only relationship with the country is likely to be seeing its named stamped on their business cards. It is up to the nation that wants to conserve its language to make a plan to secure its place in the world. But when everything costs money the question is: who should pay?
Issue #026 Published: 15-10-2019 // Written by:
Amsterdam Danst Ergens Voor 2019 - Dansen buiten de lijntjes
Zaterdag 19 oktober is het weer zover: dan dansen wij voor de zevende keer dwars door de straten van Amsterdam! Om op te komen voor de vrije, kunstzinnige en experimentele ruimtes die de stad kleur geven. Onze Vrijplaatsen staan onder toenemende druk. De ontruiming van ADM afgelopen januari staat in ons aller geheugen gegrift. Het einde van het huidige Bajesdorp is ook in zicht. Bouwdrift en winstbejag bepalen steeds meer de sfeer en het aanzicht van de stad. Ruimte waar creatieve en maatschappelijke waarde boven financiële waarde staat, is schaars. We moeten strijden voor het behoud van deze plekken, voor een herwaardering van deze onmisbare voedingsbodem van de stad. De linkse coalitie die sinds mei 2018 onze stad bestuurt, spreekt over het beschermen van de geroemde rafelranden. Maar ondertussen worden geen echte daden bij die woorden gevoegd. Daarom is het juist nu extra belangrijk om onze stem te laten horen. Hoe willen wij dat onze toekomstige stad eruit ziet? Sinds 2013 is onze parade gegroeid naar meer dan tien wagens, 40 vrijwilligers en 4000 deelnemers. Dit jaar hebben we voor het eerst extra geld nodig om ADEV te bekostigen. Want dansen voor vrije ruimte is helaas niet gratis. Wel voor de deelnemers, maar niet voor de organisatie. We hebben jouw steun nodig om ADEV dit jaar weer tot een succes te maken. Natuurlijk door samen met ons buiten de lijntjes te dansen. Daarnaast zijn we een crowdfunding campagne gestart om onze stand van knaken te verbeteren. Help jij mee om het geluid van onze vrijplaatsen te versterken? Ga naar en draag bij wat jij kan missen!   Tot 19 oktober! Hou onze website en Facebook pagina in de gaten voor meer informatie.
Online only Published: 12-10-2019 // Written by: Extinction Rebellion
De tijd dringt
Extinction Rebellion NL is begonnen aan de laatste, grootste actie van hun 'Opstand voor het Leven', ditmaal in het hart van Amsterdam. Zojuist is een versierde boot, het symbool van vele Extinction Rebellion acties wereldwijd aangekomen op de Blauwbrug bij de Stopera in Amsterdam. De opstand zorgt sinds maandag voor veel ontregeling in de hoofdstad en heeft nationaal de aandacht gevestigd op de klimaat en ecologische noodtoestand. Sinds maandag zijn de rebellen met door burgerlijke ongehoorzaamheid om disruptie te veroorzaken in de stad, en nationaal de aandacht te vestigen op de klimaat en ecologische noodtoestand. Vanmorgen zijn wederom honderden rebellen de straat op in een gecoördineerde daad van burgerlijke ongehoorzaamheid. In het hart van de hoofdstad hebben honderden burgers zojuist de straten rondom de Stopera bezet om hun eisen aan de overheid kracht bij te zetten. Ze verklaren zich “gewone mensen in ongewone tijden”, en eisen dat de overheid eerlijk is over de ernst van de crisis en nu ambitieuze en bindende doelen stelt voor 2025: netto-nul uitstoot van broeikasgassen en het stoppen van biodiversiteitsverlies, waarbij burgers beslissen over rechtvaardig klimaatbeleid. Extinction Rebellion nodigt iedereen uit om zich vandaag aan te sluiten bij de sit-in. Het gaat niet om ons, maar om de planeet Ondanks de vele kleurrijke acties, 150 arrestaties en enkele honderden 'bestuurlijke verplaatsingen' blijft de nationale politiek deze week angstvallig stil. Dit onderstreept voor Extinction Rebellion dat huidige politieke instituties niet in staat om hun grondwettelijke plicht te vervullen om burgers en milieu te beschermen, waarmee het sociale contract is geschonden. Hierdoor voelen velen zich genoodzaakt om met burgerlijke ongehoorzaamheid hun vrijheid op het spel te zetten voor een leefbare toekomst. De groep stelt voor om de transitie via 'Burgerberaden' vorm te geven, waar een dwarsdoorsnede van de bevolking samen beslist over maatregelen om de doelen voor 2025 te halen. Zo staan boeren en studenten, grootouders en kinderen zij aan zij in het vormgeven van een veilige, en gezonde toekomst, nu het nog kan. “We vragen om een respons vanuit de politiek waarin er officieel een klimaat en ecologische noodtoestand wordt uitgeroepen, en dat hier onmiddellijk naar gehandeld wordt.” Klimaatbeleid drastisch veranderen vraagt om een lange adem Extinction Rebellion NL belooft om door te gaan tot hun eisen ingewilligd zijn met meer grootschalige, liefdevolle acties. De vraag is niet of, maar wanneer. De tijd dringt.”, aldus woordvoerder _____ “Eén actieweek is niet genoeg om de overheid zo ver te krijgen om echt iets aan de klimaatcrisis te doen, dat beseft iedereen binnen XR,” stelt Ernst Jan Kuiper. “Voor deze strijd hebben we een lange adem nodig. Alleen als we een lange adem hebben zullen we een fundamentele verandering teweeg brengen.” De acties van Extinction Rebellion zijn onderdeel van de internationale actie Rebel Without Borders. Niet alleen in Amsterdam, maar in 60 steden wereldwijd vinden acties plaats. In België heeft XR aangekondigd vreedzaam de paleistuin te bezetten, in Engeland zijn tientallen acties gepland gedurende de week. Overal ter wereld komen burgers op voor het leven op aarde omdat overheden nalaten om hun burgers adequaat te beschermen. Wij zijn het klimaatalarm. De overheid moet de eerlijk zijn over de extreme ernst van deze crisis. Lutkemeer Naast acties in de binnenstad steunt Extinction Rebellion vandaag ook Behoud Lutkemeer in hun protest tegen de op handen zijnde bouw van een Schiphol distributiecentrum op de Lutkemeerpolder. Dit project van de Gemeente Amsterdam zal 43 hectaren van bijzonder schaarse, vruchtbare aarde bebouwen en een biologische boerderij verwijderen. Dit ondanks de uitgeroepen klimaatnoodtoestand en de steun die de Gemeente heeft toegezegd voor lokale voedselproductie. In de Lutkemeerblokkade zal Extinction Rebellion NL aanwezig om voor een groene toekomst protesteren met een parade van “Groene Rebellen” die symbool staan voor de bescherming van de levende wereld die ons voedt. “De Lutkemeerpolder is een pijnlijk voorbeeld van hoe economische groei en ‘business as usual’ voorrang krijgen over mitigatie van klimaat verandering, lokale voedselproductie, en meest belangrijk de wil van de lokale gemeenschap” aldus Camille, een van de Groene Rebellen.. “De toekomst kijkt toe: de vruchtbare grond van de Lutkemeer hebben we nodig voor de volgende generaties van Amsterdam en Nederland, niet nog meer distributiecentra”.  
Online only Published: 09-10-2019 // Written by: Extinction Rebellion
Dwangsommen in plaats van vrije meningsuiting: Gemeente Amsterdam is de weg kwijt.
Handhaving legt dwangsom op aan Extinction Rebellion en eist dat de actievoerders om 17:00 uit het Vondelpark verdwijnen. De Gemeente Amsterdam blijft in gebreke bij het beschermen van de vrijheid van meningsuiting. Gisteren hebben rebellen van Extinction Rebellion vernomen dat ze om 17:00 het Vondelpark moesten verlaten. Er werd door handhavers gedreigd met een dwangsom die mondeling werd overgebracht. Extinction Rebellion beroept zich op het recht van vrije meningsuiting en vindt ook dat een dwangbevel schriftelijk moeten worden overgebracht zoals dat in een rechtsstaat gebruikelijk is.  Helaas is dat niet het enige waar de handhavende macht in gebreke blijft. Gisteren werden rebellen al te lang vastgehouden, werd hen water en toegang tot toiletten ontzegd en werden ze langer dan toegestaan vastgehouden. Vandaag werd pers niet toegelaten bij de demonstratie bij het ABN-Amro gebouw en werden rebellen van Extinction Rebellion zonder enige reden om identificatie gevraagd. Nu worden de rebellen in het Vondelpark zonder enige reden en onder dreiging van dwangsommen gesommeerd het park te verlaten.  Verblijf en demonstratie in het Vondelpark zijn niet illegaal. Er is een kennisgeving aan de burgemeester gedaan over de demonstratie in het park. Wat de rebellen doen in het Vondelpark is demonstreren en niet kamperen, laat staan wildkamperen.In de aanpak van Extinction Rebellion toon de Politie en de Gemeente Amsterdam de weg kwijt te zijn. De driehoek blijft in gebreke bij het waarborgen van de vrijheid van meningsuiting, het demonstratierecht en de rechtsstaat. Wij doen een dringend beroep op Burgemeester Halsema en de Amsterdamse Politie om deze belangrijk Nederlandse waarden hoog te houden.  Extinction Rebellion bestaat uit gewone burgers die verantwoordelijkheden hebben en niet in staat zijn elke dag een kruispunt te blokkeren. Woordvoerder Chris Julien: ‘ We zullen morgen nieuwe acties voeren die gericht zijn op het bedrijfsleven. Met de acties vragen we bedrijven hun verantwoordelijkheid te nemen om klimaatopwarming tegen te gaan. Maar vooral roepen we de overheid op om op te komen voor de belangen van haar burgers in plaats van voor die van het bedrijfsleven.’ De acties van Extinction Rebellion zijn onderdeel van de internationale actie Rebel Without Borders. Niet alleen in Amsterdam, maar in 60 steden wereldwijd vinden acties plaats. In België heeft XR aangekondigd vreedzaam de paleistuin te bezetten, in Engeland zijn tientallen acties gepland gedurende de week. Overal ter wereld komen burgers op voor het leven op aarde omdat overheden nalaten om hun burgers adequaat te beschermen. Extinction Rebellion wil dat overheden WEES EERLIJK over de klimaatcrisis en de ecologische ramp die ons voortbestaan bedreigen. Maak mensen bewust van de noodzaak voor grootschalige verandering. DOE WAT NODIG IS om biodiversiteitsverlies te stoppen en verminder de uitstoot van broeikasgassen naar netto nul in 2025. Doe dit op een rechtvaardige manier. LAAT BURGERS BESLISSEN over een rechtvaardige transitie door het oprichten van een Burgerberaad dat een leidende rol speelt in de besluitvorming. Foto: Lyander Schmitz
Online only Published: 03-10-2019 // Written by: AA
AADE = Amsterdam Alternative Dance Event
  Van 16 tm 19 oktober vind het Amsterdam Alternative Dance Event plaats in de OT301, De Nieuwe Anita, Cinetol en de OCCII. Het Amsterdam Alternative Dance Event is geen anti ADE statement maar een project van een aantal non-profit plekken in Amsterdam. Wij onderstrepen dmv deze events in de ADE week het belang van de underground. Het AADE is er voor iedereen die graag iets anders ziet/hoort dan de gebruikelijke EDM die tijdens ADE overheerst in de stad. Laagdrempelige, betaalbare, spannende avonden met live performances, experimentele DJ’s en een discussie over de status van het maatschappij kritische geluid in de hedendaagse muziekwereld. Vol trots presenteren wij ons programma: Op woensdag beginnen we in de Nieuwe Anita. AA Talk #08 - AADE - Fck de industrie, leve het experiment! De discussie gaat over verzet, ongehoorzaamheid, illegaal, afwijken, alternatief, ondermijnen en opstand. Dit alles in relatie tot de muziekwereld. Onze gasten zijn: Koen ter Heegde (Subroutine/Worm), Tijs Heesterbeek (Gonzo circus magazine), Natasja Alers (Grauzone), Quirine Geijsen (Vondelbunker) en Akwasi (Neerlands Dope). Vanaf 19:30 uur /// Gratis entree Facebook event >>> Die zelfde avond is er ook de AADE: Punk Night in de Cinetol Line up: Alfred & the Disappointments, Fuck Fuck Fuck, Klaplong Tussen al het ADE techno gedruis en gespuis is er in Cinetol plaats voor een stevig potje raggen. En dat wordt niet lichtzinnig aangepakt: snoeiharde bands, ouderwetse vinyl dj’s, tattoo artists, vuurartiesten en meer spektakel.  Vanaf 19:00 uur /// €7,50 entree Facebook event >>> Voorverkoop >>> Op donderdagavond in de OT301: AADE Electronica Line up: Lena Willikens, Karel (live), Know V.A., Dymph (live), Radio ParkPlatz (live), Barros & Boutique case (live). Een zeer eclectische electronica avond met heerlijke live electro, modular experimental techno, bass, beats en meer.  Vanaf 21:00 uur /// €7,50 entree Facebook event >>> Voorverkoop >>> Op vrijdag in de OCCII: AADE - In O.K./Out K.O Noord Afrikaanse Vibes van Sunn Trio Vanaf 20:30 uur /// €8 entree (geen voorverkoop) Meer info >>> Op zaterdag in de OCCII: AADE - HC/Punk! Post Punk 80’s Line up: Nox Novacula, Poussin, Profit Prison Meer info volgt asap.
Issue #026 Published: 30-09-2019 // Written by: Marije Baalman
VrijCoop - collectief kopen en samen huren
# Vastgoed vrijkopen In de strijd tegen gentrificatie van de stad en de financialisering van de woningmarkt is er een noodzaak om alternatieven te bedenken die tegengas bieden, alternatieven voor het marktdenken en alternatieven die betaalbaar wonen en werken mogelijk maken. In 2015 zijn een aantal projecten bij elkaar gekomen om een Nederlandse variant, VrijCoop, van het Duitse Mietshäuser Syndikat (MHS) op te richten. Het MHS is begin jaren 1990 begonnen vanuit de kraakscene in Freiburg met een model waarin niet alleen kraakpanden gelegaliseerd konden worden, maar er ook een zekerheid voor de toekomst is dat het vastgoed niet op een later moment - als de idealen niet meer zo sterk leven bij de groep die dan gebruik maakt van het vastgoed - toch weer wordt terugverkocht aan de markt. En het model maakt het ook mogelijk dat er met de financiële ruimte die vrijkomt na verloop van tijd nieuwe projecten geholpen kunnen worden. Vanuit Amsterdam zijn hier vanaf het begin De Groene Gemeenschap en Bajesdorp betrokken, samen met nog andere groepen elders in Nederland: Meer dan Wonen (Utrecht), Stad in de Maak (Rotterdam), Immermoed en Ecodorp Boekel. Deze laatste groep is inmiddels het eerste project dat echt van start is gegaan als VrijCoop-project, inmiddels grond heeft aangekocht en binnenkort begint met de bouw van 30 ecologische woningen. Zeer waarschijnlijk is Bajesdorp 2.0 het volgende project dat gerealiseerd gaat worden. # Autonoom en solidair In het model van VrijCoop staat elk project op zichzelf, maar know-how, geld en idealisme wordt gedeeld tussen oude en nieuwe projecten. VrijCoop is de tegenstem voor verkoop van vastgoed terug aan de markt. Per plek (een gebouw, of een groep woningen/werkruimtes) is het de groep die daar gaat wonen en/of werken zelf verantwoordelijk voor de realisatie van het project. De groep maakt zelf beslissingen over het beheer, wie er bijkomt, het hele reilen en zeilen binnen de eigen groep en wat betreft het vastgoed. Maar hierbij kan wel gebouwd worden op de ervaring die eerder met andere projecten is opgedaan en in de loop der tijd kunnen de oudere projecten ook financieel bijdragen aan de nieuwere projecten. Kortom, zowel de autonomie als de solidariteit tussen projecten wordt gewaarborgd. De projecten worden deels gefinancierd door middel van crowdlending: de projecten geven obligaties uit, waarover een bescheiden rentepercentage wordt vergoed. Door deze vorm van financieren kan een ieder die zich betrokken voelt bij het project meedoen. Er is een scheiding van kapitaalinbreng en woonrecht: investeren houdt niet automatisch in dat je in het project mag wonen/werken; wie er huurt wordt bepaald door de groep bewoners/gebruikers die al lid is. # In Amsterdam In Amsterdam zijn er twee groepen bezig met het opzetten van een project. De Groene Gemeenschap (op IJburg) is al enige tijd bezig om de mogelijkheid te onderzoeken om haar zes sociale huurwoningen en gemeenschappelijke ruimtes over te nemen van hun verhuurder Rochdale als wooncoöperatie. Bajesdorp is al een aantal jaar bezig om een toekomstplan te verwezenlijken: er zal een nieuw gebouw worden gebouwd op de plek van de directeursvilla (de huidige Muiterij), waarin woonruimte en creatieve werkplekken zullen komen voor circa 25 mensen. Als alles goed gaat zal hiervoor de crowdlendingactie in het najaar beginnen. # Meedoen VrijCoop als vereniging draait op vrijwilligers die zich inzetten om dit allemaal te realiseren. Over de afgelopen jaren hebben we al een hoop werk verzet en allerlei juridische, fiscale en financiële aspecten uitgezocht. Met de projecten die inmiddels bezig zijn doen we nu ervaring op in de praktijk. We staan altijd open voor nieuwe of oude projecten die zich aan willen sluiten en wisselen graag ideeën en ervaring uit met andere clubs. Zo organiseren we samen met AACE in december van dit jaar een bijeenkomst om ervaringen uit te wisselen met andere clubs die met soortgelijke initiatieven bezig zijn. Meer weten: VrijCoop: Film over het MHS: De Groene Gemeenschap: Bajesdorp: Illustration: still from film ‘Das ist unser haus’