Article index
Latest articles
Issue #23 Published: 17-04-2019 // Written by: K.D.
Engels als verdringer of als voertuig van verdringing // English as a gentrifier or as a vehicle of exclusion
Dit artikel is een reactie op artikel in onze vorige krant. Links naar vorige artikelen staan onder het artikel. Koopwoningen in Amsterdam werden in 2018 voor een groot deel aan buitenlandse kopers verkocht. Een makelaar in het NRC van 18 oktober 2018: “Ik praat 70 tot 80 procent van de tijd Engels”, zegt Cornelisse.” Voor Nederlandse kopers zijn veel woningen te duur. Expats hebben belastingvoordelen die Nederlanders niet hebben, en omdat de huren zo hoog zijn is kopen voor hen voordeliger geworden dan huren.” Zo worden ‘Nederlandse’ kopers verdrongen door buitenlandse kopers, die meer kunnen betalen en de prijzen tot absurde hoogte opdrijven. Hele stukken van de stad, huizenblokken, hotels en kantoorpanden worden verkocht aan buitenlandse beleggers. En de verkopers, vaak Nederlanders, worden er rijker van. Grote delen van de binnenstad zijn door de toeristenindustrie overgenomen en Engelstalig geworden. Maar ook buiten de binnenstad kun je met de Nederlandse taal in steeds minder winkels,  cafés en restaurants terecht. Het praten van Engels in Amsterdam is en was een manier om iedereen die geen Nederlands spreekt mee te laten doen. Een soort van gastvrijheid. Engels als de inclusieve taal, waarbij iedereen – ook de Grieken, Spanjaarden, Polen en Chinezen - mee kan doen. In veel kraakpanden en grote delen van de culturele en alternatieve scene in Amsterdam is Engels al heel lang de voertaal. Mensen die geen Engels spreken worden zo uitgesloten. Gevolg: veel buitenlanders in Amsterdam gaan Engels leren. In menig kraakpand en alternatieve plek worden cursussen Engels gegeven. Met Engels kom je internationaal verder: Amsterdam als springplank voor de wereld. De Nederlandse taal werd daardoor iets van de inboorlingen, de mensen die geen internationaal netwerk hebben, geen culturele of intellectuele scholing hebben gehad, geen cursus Engels hebben gevolgd. Uitgesloten worden in je eigen stad doet pijn en maakt boos. Door de massale komst, zo sinds 2015, van rijke Engelstalige buitenlanders naar Amsterdam wordt deze botsing harder. Gecombineerd met de explosie van de toeristenindustrie en een kleinere explosie van Engelstalige studenten op de universiteiten ontstaat zo een soort omslag. Een omslag van een tweetalige stad naar een eentalige, Engelstalige stad. Het gevoel dat Amsterdam is overgenomen door de grote Amerikaanse kolonisator. In de vorige AA schreef Zeta Z. Moire over haar geboorteland: “In the vice grip of colonialism, millions were forced to choke up a language, through a slow culture violence. So that we even dream in English.” Op een subtiele, ‘geweldloze’ manier lijkt hetzelfde nu in Amsterdam te gebeuren. Natuurlijk heeft ze gelijk dat het Engels niet de oorzaak, niet de motor van de verdringing en gentrificatie is. Dat is de macht van het grote geld: de vrijheid van het kapitaal om met geld alles te kunnen kopen en naar zijn hand te zetten, ongeacht de Nederlandse, Amerikaanse, Engelse of Chinese achtergrond. Dus geen nostalgie naar het Nederlands of  de goede Nederlands taal tegenover de slechte Engelse taal zetten: dat slaat inderdaad nergens op. Maar zie wel in dat het Engels in Amsterdam vaak en steeds meer werkt als voertuig van uitsluiting, als de taal waarmee de stad verkocht wordt. Ook al gebeurt die uitverkoop soms ook nog in het Nederlands en werkt het Engels ook als taal om zoveel mogelijk mensen mee te laten doen. Laten we dus zoeken naar hoe je het verzet tegen dat grote geld kunt organiseren en hoe je hiervoor veel uit de geschiedenis van Mokum kunt halen: de traditie van verzet, opstand en rebellie. En hoe je de boosheid over het verdringen van het Nederlands kunt mobiliseren tegen de uitverkoop van de stad aan het internationale (Engelstalige) kapitaal. Helaas zet Zeta Mokum weg als een mythe, verzet tegen gentrificatie als conservatisme en nostalgie en stelt ze dat er in Mokum altijd al meerdere talen werden gesproken en je dus niet moet zeuren over het verdwijnen van het Nederlands. De Amsterdamse tegencultuur kan in mijn ogen alleen maar tweetalig zijn, open en internationaal, maar zal haar Nederlandse en Mokumse wortels moeten onderzoeken en steeds een eigen geluid moeten maken om niet op te gaan in de internationale eenheidsworst. Osdorp Posse – Origineel Amsterdams Het is de originele Amsterdamse taal  zonder bekakte `r` maar ouderwets normaal  Dus lul maar lekker slap als het om een erectie gaat  Hier in Amsterdam zegt iedereen je waar het op staat!    Artikel AA issue #020: amsterdamalternative.nl/articles/6909 Artikel AA issue #022:: amsterdamalternative.nl/articles/6654
Issue #23 Published: 16-04-2019 // Written by: Iris Kok
WOinActie: A follow-up
After the protest on the 14th of December, there were almost no news about it to be found except a small article in Dutch on the NOS news website, stating that there were no concrete results achieved but a national movement was founded and an invitation to speak with the minister of education, culture and science. It was disappointing to see that this protest was not taken seriously -  by not only the government, but also by the Dutch public and the media in general.    Ingrid van Engelshoven, who is the the minister of education, culture and science, has not responded officially during the protest, when we stood outside the building from the ministry and we waited for her to come out and accept the ‘red square’. This red square was offered to her to wear, since this is our sign. Not only because it stands as a symbol of the debt students are in, but also because the basisbeurs (the money students used to receive from the government and was turned into a gift if a students graduated within 10 years) from the studiefinanciering is now a loan - and not a gift anymore. Apparently, she reacted only after the protest, agreeing to let a meeting be planned. This meeting was a meeting planned with the organisation from WOinActie and other organisation that are behind the movement. This conversation between WOinActie and her has not led to any desired outcome. In fact, from the  11th until the 15th of March, there will be a whole week of protests against the budget cuts in the education system. This week of protest will end on Friday the 15th of March with a protest again in The Hague at the Malieveld. Everyone is welcome to join the protest, and bring along more people, so that we can make a statement against the Dutch Government. A big difference this time around will be, I hope, that this protest does get the attention and visibility it deserves. In addition to that, this time the protest is not only about WoinActie but also POinActie, focusing on the situation of teachers from primary schools, and VOinActie which is concerned with teachers from high schools. These three groups represent a much bigger movement from within the education-sector, and they all share the same problems and demands, which they will attempt to make heard during this planned week of protest in the Hague. Since there are more and more students attending schools and universities, funding gets tighter every year and we are still dealing with more and more budget cuts. To recap, the shared demands include an extra 4 billion Euros in investments for the education system on the whole, as well as the cancellation of the so-called ‘doelmatigheidskorting’, which is a measure to cut back the budget by 183 million Euros, starting from 2021. For the WoinActie protest week, its founding figure Rens Bod has already spoken about some of the plans for this week, such as the need to think about the ‘hotshot figures’, who will come to make speeches about their respective fields of research, explaining what they can or in fact cannot do in the future -  since there is not enough money for it.    You can still show your support, by signing the petition: https://actie.degoedezaak.org/petitions/stop-de-afbraak-van-het-hoger-onderwijs-2    Photo: Kim Pieper          
Issue #23 Published: 15-04-2019 // Written by: Altea Vaccaro
AAV = Amsterdam Alternative Video
Youtube Channel Amsterdam Alternative is now on YouTube – with a myriad of playlists featuring original AA content, and other material regarding squatting, politics, activism, arts, health and more. Here is a list of our current playlists, in no particular order: -Amsterdam Alternative productions -Squatting: National and International -Politics: National and international -Activism -Amsterdam related -Arts and culture -Climate and Environment -Documentaries -Health (Food, Meditation, Sports etc) -Philosophy -Technology -Sustainability, eco-friendly living Submit tips The playlists were launched last week - and currently have a minimal amount of videos, which is why we heartily encourage you to send us suggestions! If you have made or know of video content that should definitely be visible on our channel, then  let us know. Contact us via video@Amsterdamalternative.nl and don’t forget to include a link. Open call to video makers Our channel will not only be a curational platform for existing videos. Amsterdam Alternative is also beginning its journey into video making. We are on the lookout for artists, writers, thinkers and musicians who want to share their ideas with AA’s audience. We are looking for video contributions that aim to inspire people and operate within a radical, critical and rebellious sphere. We are interested in interviews, narrative or non-narrative works, short documentaries, and other experimental forms of visual storytelling, as long as they correlate with the themes tackled by Amsterdam Alternative. We aim to create works that do not dwell on nostalgia, but look towards the future and speculate on new ideas. If the description depicts you, activities you are involved in, and you are interested in collaborating with Amsterdam Alternative then contact us via: video(at)Amsterdamalternative.nl. A simple e-mail with what your idea would be for the video will be sufficient in order to begin discussing and realizing it.
Issue #23 Published: 11-04-2019 // Written by: Femke Ravensbergen
Van voornemen naar praktijk
Mei 2018. Het nieuwe stadsbestuur van GroenLinks, D66, PVDA en SP lanceren hun coalitieakkoord. In het akkoord onderstrepen ze de waarde van tegencultuur en stellen zij dat de veelbesproken rafelranden beschermd moeten worden. Een goed voornemen vonden we als organisatoren van de ADEV, de jaarlijkse undergroundparade door Amsterdam. Tijd om de politiek een duwtje de goeie richting in te geven en ze uit te leggen dat de stad en ook de rafelranden er niet beter op worden als je alle vrije plekken om zeep helpt. Nu de ADM is ontruimd onder dezelfde coalitie die de rafelranden wil beschermen, is het hoog tijd dat ze hun eigen voornemen serieus gaan nemen. Tijd voor een vrijplaatsenakkoord. Dat heet binnenkort ‘Vrije Ruimte Akkoord’ overigens, al ligt dat wat minder makkelijk in de mond. Het vrijplaatsenakkoord, dat dus binnenkort Vrije Ruimte Akkoord heet, heeft twee doelen: erkennen van bestaande vrijplaatsen en het mogelijk maken van nieuwe vrijplaatsen. Vrijplaatsen die we inmiddels ook Vrije Experimentele Ruimte noemen, of Vrije Duurzame Ruimte, of Vrije Innovatieve Ruimte, al naar gelang de focus van de Vrije Ruimte. Maar terug naar het vrijplaatsenakkoord. Simpelweg gaat het over twee dingen, het leegstandsbeleid van de gemeente Amsterdam moet anders: geen ontruiming voor anti-kraak en de gemeente moet het goede voorbeeld geven door haar eigen vastgoed maatschappelijk in te vullen, ook als dit tijdelijk is. Als tweede: om nieuwe plekken te laten ontstaan moet de gemeente ervoor zorgen dat er lege ruimte is voor initiatieven van burgers. Niet door iets te doen, maar door juist niks te doen. Door pakweg 5 of 10% van nieuw te ontwikkelen gebieden niet in te vullen. Dat kan grond zijn, maar ook een oude fabrieksloods die niet meer gebruikt wordt. Dus niet verkopen en geen wedstrijden wie-het-mooiste-plan-heeft, gewoon leeg laten en de invulling overlaten aan de nieuwe gebruikers van het gebied. Zogenaamde ‘transformatiegebieden’ zoals de Minervahaven, het Cornelis Douwesterrein en oude industriegebieden binnen de stad zoals het Hamerkwartier in Noord, zijn hier heel geschikt voor. In het akkoord opperen we nog meer ideeën. Die kun je binnenkort lezen op vrijplaatsen.nu. Het vrijplaatsenakkoord ligt inmiddels op tafel bij GroenLinks. Zij willen dit wel, al wordt er nog wat geaarzeld over hoe al deze voorstellen in de raad te brengen. Zo gaat het akkoord over verschillende portefeuilles: Algemene Zaken, Ruimtelijke Ordening en Kunst & Cultuur. We blijven nog even lobbyen dus. Ondertussen praten we met verschillende vrijplaatsers over hun ideeën om meer ruimte te creëren voor initiatieven in de Vrije Ruimte. Heb je een goed idee? Of heb je contacten die kunnen helpen? Schroom niet om ons te mailen: contact(at)vrijplaatsen.nu. Website Illustration: Stan Gajewski
Issue #23 Published: 09-04-2019 // Written by: Katie Clarke
Free Vegan tour // #justpaywithyoursoul
She is an eel and the murky waters of Amsterdam are her home. Minding her own business, she is suffocated around the middle. What does she feel? All in the name of sport, many a Eel found themselves ascended above a canal, gripped an arm widths away from a boat, pawned as they await a painful tug. Palingtrekken or eel-pulling is the name of an old-age Dutch pastime that saw an eel dangled above a canal as hopefuls would leep to grapple she or he. (Female eels can be recognised by their beautiful long backbones that support millions of unfertilized eggs, whilst male Eels are much smaller.) This sport was often comical because many participants would lose their balance and land head over heels in the water. As a “cruel popular entertainment” - the demise of Palingtrekken came in 1886. Police intervened to stop a crowd playing the sport in the district of Jordaan, with reason that it was cruel to the Eels. For what was most likely, the icing on the cake of a terrible day, participants disagreed to conform with the police orders and a riot erupted that saw 26 people killed. The epicentre for vegan collective action /or better yet / connective action - Amsterdam has remarkably been forward animal rights since the 1800’s. Garish marijuana shops and bright red lights drape the canal rings, and non-human animals given a voice. Connective action best describes activism within the information age; a dynamic communication sphere, often mediated through third-parties or actors. Vegan activism in Amsterdam is taking digital grassroot steps in collaboration with big actors such like Facebook, Twitter, and Instagram. They offer speedy organisation and easy access to an audience, in a trade-off for browsing data. Connective action can fall victim to ‘clicktivism’ or clicks that give her a feeling of self-fulfilment, without making any political waves towards change. ‘Clicktivism’ propels a movement into a trendy, self-absorbed, yogi yogi, joy ride, as opposed to a movement with a strong voice. With trends having a tendency to plummet after the height of buzz, it is important to take notice for how supporting global actors, Facebook, Twitter, and Instagram are stilting activist waves within the local vegan movement. VeganAmsterdam.org: Journalist @Vegan_Amsterdam Reimagining Amsterdam as a city forward animal liberation - VeganAmsterdam.org is the cartographer of the grassroots movement. As an independent news source, there is useful information regarding local protests, highlights about local vegan businesses, dates and times for screenings of cult documentaries, and buzz around new vegan products. Vegan Amsterdam collaborates with activists to hold vegan festivals in Amsterdam, produce original video content Eg. the short doc that follows the Animal Ambulance Amsterdam, and is collaborating with vegan artists to start an online winkel that sells hot vegan T’s. Vegan Amsterdam operates across Facebook, Twitter and Instagram to have vegan presence in each digital space. Anonymous for the Voiceless or AV: Actor @ anonymousforthevoiceless The inanimate V-for-Vendetta masks are placed over the faces of AV as they take to the streets, occupy style, to project violent images of animal slaughter to the passerbyers of Dam square. ‘Cube of Truth’ is the name given to a street protest that has found its way to the Netherlands, armed with flat screens and mov. downloads, shoulder to shoulder, back to back, projecting explicit footage of pigs being tortured, and male chicks being thrown into choppers. AV hope to offend people in their tracks and get them to think twice before devouring their next royale with cheese. The Facebook continues to stilt AV’s organisation and helps to globalise their concept. ‘Cube of Truth’ originally began in Australia and is now ongoing in many cities across Europe. Melinda Hegedus: Artivist @ MemeMemeLinda Laughter can often mask the tears of a vegan, as ‘artivist’ Hegedus illustrates through her explicit vegan pop art. Namely she identifies as an ‘artivist’ because she fights oppression through a colorful and persuasive medium. Cognitive dissonance leaks from her illustrations, as the bright colors, and anthropomorphism, allows the viewer to put themselves in the shoes of an enslaved cow. Her art can be found on Facebook and Instagram, as well as hanging on the walls of the homes of vegan art lovers. Social media actors help this local artists support herself financially by sharing a link to her online shop. Het Fort van Sjakoo: Bookshop @ sjakoo To think like an anarchist, one must first read all about the anarchy. Amsterdam’s anarchist bookshop Het Fort van Sjakoo has sections and shelves devoted to animal rights in philosophy, activism, and history. Vegan cookbooks litter the shelves whilst bookworms smell the spines and have hardback orgies over the authenticity of real paper. Alive and running, volunteers have kept this bookshop open since 1977. It aims to support those with alternate political perspectives with the power of written word. Het Fort van Sjakoo mostly rejects new media, although remains connective through an old-skool web directory that lists independent magazines, with web-links to each. De Muiterij: Free Space @ demuiterij.bajesdorp The concept is - no concept at all. De Muiterij is an autonomous collective that curates grounded environments as to empower and liberate sustainable creativity. Behind the scenes at vegan hotspots across Amsterdam, the chef game blossoms. Every tuesday this talent comes together at De Muiterij to produce a three course vegan voku from unwanted local farm produce. Challenged by the unknown food supply, the menu is every-changing, but always top quality. This donation based evening brings music to the ears of vegans, and cheek to cheek smiles to their stomachs. Mr. & Mrs. Watson: Business @ watsonfoodbar Whichever way you slice it, the Watson ‘cheese’ is taking Amsterdam by storm. PETA award winners, the quintessential restaurant Mr. & Mrs. Watson have managed to eradicate the FOMC (fear of missing cheese) with cashew nut goodness. Currently under development, Mr. & Mrs. Watson are branching out to produce quality vegan cheese on a larger scale, with whispers of a Watson ‘cheese’ food truck soon to be hitting the Dutch open road. The Netherlands has a long-standing culture of cheese expertise, and paving the way into the cruelty-free reformation is namely the plant-powered company Mr. & Mrs. Watson.  
Issue #23 Published: 08-04-2019 // Written by: Mobiele Eenheid
The struggle for housing and autonomous spaces in Amsterdam
The police mobile units, or Mobiele Eenheid, left Gedempt Hamerkanaal 86 at the end of January, following a civil court ruling that upheld the original eviction verdict from November, ordering us to leave by February 1st. We squatted the run-down building to transform it into a livable home and a non-commercial social centre. Our aim in doing so was to make squatting more visible and to bring together different groups of Amsterdammers and to create a starting point to organise against capital interests that have taken control of the city. Interests which have forced so many to leave, or to accept precarity as the new normal. Since our opening in October, we ran a full program of events, from movie nights and party fundraisers, to debates about the neighbourhood and the future of non-commercial spaces. The attention and support we received demonstrated that in an increasingly expensive, predictable and exclusive city, there is an interest in places that are inclusive, autonomous and politically engaged. In terms of running a social centre, our four months at Hamerkanaal were a success. Politically, however, we could have achieved more. Though the owner’s supposed plans to build a hotel were unsubstantiated and unrealistic, as supported by a drafted statement from alderperson Marieke van Doorninck, we lost our court case. Though we do not accept this outrageous verdict enabling property speculation, we could not pull together a meaningful resistance against the eviction. Contrary to the city’s stated policy, this is yet another example of a squat evicted for emptiness. Since the squatting ban in 2010, us squatters have faced steadily increasing repression, while property owners have enjoyed greater protection. The city actively pushes owners to evict, as well as to prevent their buildings from being re-squatted while keeping them unused, for example by partly destroying them, the Kadoelen Cafe in the north being the latest case. Clearly, albeit unofficially, the authorities prefer to see properties stay empty rather than being squatted and turned into (temporary) housing or a social centre. Since 2010, the response by influential parts of the squatting community, and those sympathetic to squatting, has largely been to lobby the city for more “free spaces”, or to justify squatting to city authorities on the basis of its “cultural value” and contributions to “creative industries”. As a result of this reorientation, the original housing demands of squatters have become marginalised. (This does not mean that creativity and cultural expression are not important). Yet, Amsterdam is one of the least affordable cities in the world. The squatting ban has been wholly ineffective at combatting or punishing emptiness. Tens of thousands have been pushed out of the city or into precarity. People are forced to give up their rights as tenants to anti-squat companies, exploiting a manufactured housing “shortage” for profit. If the discussion around squatting and free spaces does not incorporate these struggles, we demonstrate a lack of solidarity with those driven out and oppressed by the city’s capitalist policies. Claims of the value of squats primarily due to their contribution to creative industries constitute voluntary co-optation, do little (if anything) to further the struggle for housing for all, and prove ineffective in holding on to what we still have. If we are to retain and build on the social and creative aspects of squatting, such as free expression and self-organisation, then we need to have political leverage to force our demands. To do this, we need to reconsider our approach and tactics. In essence, we need to move from assimilation (or integration) to agitation (or provocation). This does not (just) mean resisting evictions. Rather, this would be a natural consequence of a movement that looks beyond the narrow focus of squatting and free spaces to join up in solidarity and in action with other neglected housing struggles that ultimately share the same enemy: the neoliberal takeover of the city. Creating a broad coalition with neighbourhood groups, tenant’s rights organisations, renters in precarious housing situations (anti-squat, subletting, temporary, overpriced etc.) and other displaced people is where the struggle for the city lies. We’ve seen in recent times what squatters can bring to social movements with the 2015 student occupations, the We Are Here migrant squatter’s collective, and mobilizations against the far right. We need to do likewise and act in solidarity alongside others who are also suffering under the capitalist authoritarianism of the city and the free reign that has been given to property speculants. We need to get back to what squatting is about: housing! The rest will follow. We will continue the fight and open empty spaces where people and groups can meet and organise together to escalate the struggle. Join us.
Issue #23 Published: 05-04-2019 // Written by: SOTU
SOTU Festival presenteert de editie rond Oneindigheid
Het Amsterdamse Sounds of the Underground Festival presenteert van 10 t/m 14 April, voor het achste jaar, een gevarieerd en obscuur programma van muziek uit alle windstreken. Oneindigheid is het thema van dit jaar, wat word verwerkt in artwork, een festival-zine, films en optredens. Op woensdag 10 April opent dichter en kunstenaar Aja Waalwijk het festival in de Occii, waarna Sun Ra’s, Space Is The Place (FilmFreak) zal worden vertoont. Daarna zijn er optredens van een gelegenheids-improvisatie orkest ‘The Eternal Sun’ en een optreden van Das Synthetische Mischgewebe. Op 11 April kan er gegeten worden in Zaal 100, met daarna performances van noise trio Boterklontje en percussive trance van het franse Humbros. Vrijdag breekt het festival los in de Vondelbunker met door mythes en rituelen geïnspireerde harshe geluidscollages van Grim Machine (GR), absurdist Mimi Kawouin (FR) en industrial van FLF (FR). In de OCCII presenteert Hunter Complex zijn nieuwe plaat (The Dutch Giorgio Moroder), noiserockt Salo (FR) en zijn er donkere beats van geluids-noodlot-maker Atilla the Hvn. In de bovenzaal van de Occii is er een programma van muziek en spoken-word samengesteld door Radio Patapoe. Zaterdag vanaf 17:00 selecteert het in de Overtoom 301 gehuisveste Cinema of the Dam’d twee films aan de hand van het thema. s’Avonds en s’nachts duiken we in de Occii de oneindigheid in met fragile-madpunk van Témoin, harsh noise walls van Noise Against Fascism (SW), Nofigore (DM), waarna de versnelling word ingezet met speedcore, extratone(n) en smelende circuits van ZaraPaz, Zustand D, Abraham Wurstkessel en M.A.X. The DISINTERGRATOR. Daarbij is er in de bovenzaal muziek uit de free- party scene, beeldende kunst van Lorna Buckley (FCKN BSTRD) en 3D-VJ Alexandr Guzeev (UKR) van het Oost europese breakcore Label Suck Puck. In de Vondelbunker gaat het dak eraf met verschillende Punk en Hip Hop van Old Painless, Nancy Acid en Pig Frenzy. Zondag verzorgt het collectief V for Vulture een programma met braziliaanse heavy psychedelic rock van Deafkids, death rock van RAKTA en de Amsterdamse band Flowers, met vegan snacks van Punk Dog. Op vrijdag 13 April word er vanaf 17:00 in Stripwinkel Lambiek het festival-zine gepresenteerd met verschillende verhalen, illustraties en afbeeldingen. Op 6 April vindt er een Pre-SOTU party plaats in de Samenscholing in Den Haag. Eerste namen: Space is The Place (Film), The Eternal Sun, Das Synthetische Mischgewebe, Boterklontje, Humbros, Grim Machine, Mimi Kawouin, FLF, Hunter Complex, Salo, Atilla the Hvn, Témoin, Noise Against Fascism (SW), Nofigore (DM), ZaraPaz, Zustand D, Abraham Wurstkessel en M.A.X. The DISINTERGRATOR, Alexandr Guzeev, Old Painless, Nancy Acid, Pig Frenzy, Deafkids, RAKTA, Flowers, Spacebeest, 3 HRYVNI, Black Faun, AK, Julius Joker, Bart Droog, Rick van Boeckel, MC Alfredex Festivaldata: 10, 11, 12, 13 en 14 April Locaties: Amsterdam, Vondelbunker (Vondelpark), OCCII (Amstelveenseweg 134), Zaal 100 (De Wittenstraat 100), Cinema of the Dam’d (Overtoom301), Lambiek (Koningsstraat 27) Entree: Presale Passe-partout voor 5 dagen: €15 (50% korting) zijn online verkrijgbaar vanaf 15 Februari via: www.occii.org www.sotufestival.com Photo: Kasper Vogelzang  
Issue #23 Published: 04-04-2019 // Written by: Aja Waalwijk
Manifest Culturele Stelling van Amsterdam
De Culturele Stelling van Amsterdam is een verdedigingslinie in en rond de stad waarin  onafhankelijke creatieve initiatieven, zelfstandige woon- en werkpanden en vrije culturele ruimten zijn verenigd. Amsterdam heeft van oudsher een reputatie als ‘vrije stad’ en ‘veilige haven’ voor kritische geesten, kunstenaars en vrijbuiters. Zij brengen vernieuwing, cultuur en avontuur in de stad en hebben sinds de jaren zestig overal ongebruikte terreinen, leegstaande en afgedankte gebouwen nieuw leven ingeblazen. Zo is een stevige cordon gelegd van betaalbare, vrije culturele ruimten waar kunstenaars en creatieve geesten niet alleen produceren en experimenteren, maar ook met toegankelijke programmering naar buiten treden. Maar de positie en betaalbaarheid van deze vrije culturele ruimten staat onder druk. De kracht van mondiale geldstromen dreigt Amsterdam mee te sleuren in een kolk van speculatief gewin en eenzijdige commercie. De markt produceert een harde tweedeling tussen welvaart en armoede, chique en sjofel. Onafhankelijke creatieve initiatieven worden bedreigd. Zoals de Stelling van Amsterdam tot begin 20ste eeuw de stad met een ring van forten en verdedigingswerken moest vrijwaren van ongewenste indringers, werpt de Culturele Stelling van Amsterdam zich nu op als dam tegen afbraak en verdringing van gevestigde culturele vrijplaatsen en als bescherming van nieuwe veelbelovende initiatieven. De Culturele Stelling van Amsterdam maakt zichtbaar waar nu al decennia lang een verborgen kracht van de stad ligt. De lange Amsterdamse traditie van tegencultuur met haar rafelranden en onverwachte hotspots is het niet alleen waard te verdedigen maar is ook onmisbaar in het belang van de stad en haar cultuur als geheel. - Geen cultuurstad zonder vrije onafhankelijke cultuurproductie. - De Culturele Stelling staat pal voor diversiteit en autonome creativiteit in een open en ongedeelde stad. - De Culturele Stelling van Amsterdam is geen instituut maar een ring van solidariteit tussen  culturele bastions en vrijplaatsen en organiseert zichzelf. Website Culturele Stelling
Issue #23 Published: 28-03-2019 // Written by: Frank Meester
Commons
Amsterdam wordt voor steeds meer Amsterdammers te duur. Dat is begrijpelijk, want de markt dicteert de prijs. En die markt wordt groter en groter, waardoor er ook steeds meer spelers op de markt zijn met veel geld. Voor iemand uit London of New York is Amsterdam nog steeds goedkoop. Dat een globale markt verstrekkende gevolgen heeft, schreven Karl Marx en Friedrich Engels al in hun Communistisch manifest. Volgens hen zou het onrecht zo groot worden, -en niet alleen op het gebied van de woningmarkt-, dat er een revolutie zou uitbreken die uiteindelijk voor een rechtvaardigere wereld zou zorgen. Om die revolutie een handje te helpen sloten Marx en Engels hun boek af met de inmiddels beroemde woorden: ‘proletariërs aller landen verenigt u’. Dat het tot nu toe (bijna) nooit zover is gekomen, komt vooral doordat de sociaaldemocratie regels en instituten heeft opgeworpen die de uitwassen van de marktwerking wat verzachten. De laatste dertig jaar zijn veel van die maatregelen echter teruggedraaid, met als gevolg een groeiend proletariaat, of beter precariaat: een steeds grotere groep mensen wereldwijd die nauwelijks nog zekerheid kent op sociaal, economisch, cultureel en politiek vlak. In Amsterdam leven steeds meer mensen in onzekerheid over een dak boven hun hoofd. Ze wonen in onderhuur en mogen zich niet inschrijven op het adres waar ze feitelijk wonen. Hoe kun je het tij keren? Een van de oplossingen is om gezamenlijk huizen of grond te kopen en er vervolgens voor te zorgen dat daar een vrijplaats ontstaat waar de regels van de markt niet gelden. Oftewel begin een common. Wat is een common? Het begrip common verwijst oorspronkelijk naar een gemeenschappelijke weide waar herders hun schapen kunnen laten grazen. Maar het woord heeft een bredere betekenis gekregen. Je zou het kunnen omschrijven als een hulpbron die toegankelijk is voor alle leden van een groep of samenleving. En die hulpbron kan van alles zijn: water, lucht, maar ook bronnen van informatie, kennis en cultuur, zoals teksten en illustraties of bronnen van ruimte, zoals plekken om te leven of te werken. De hulpbronnen kunnen weliswaar privé-eigendom zijn, maar de eigenaar geeft bepaalde vormen van gebruik vrij en ze worden beheerd door groepen (gemeenschappen, gebruikersgroepen) voor individueel en collectief nut. De eigenaar van een stuk land of van huizen in Amsterdam kan aan anderen (specifieke personen of iedereen) vormen van gebruiksrecht toestaan. Het grote gevaar De Britse econoom William Forster Lloyd heeft in een artikel uit 1983 gewezen op de gevaren van een common. Hij noemde dat de tragedy of the commons. Even terug naar de weide om te grazen. Daar is een beperkte hoeveelheid gras. Het is daarom in het algemeen en het individueel belang om er niet te veel schapen te laten grazen, want dan wordt het stuk land kaal gevreten en is er geen gras meer over. Het probleem is alleen dat de herders niet weten hoeveel schapen de anderen laten grazen. Dus, jij kunt in je eentje wel heel braaf niet al te veel schapen laten grazen, als de anderen de weide wel laten overbegrazen, zal het land toch nog kaal worden. Daarom is het verstandiger voor ieder individu om zoveel mogelijk schapen te laten grazen. Dan verdwijnt het gras weliswaar door overbegrazing, maar heb jij tenminste optimaal gebruik gemaakt van het beschikbare gras tot die tijd. Hoe kun je dit commonprobleem voorkomen? Laat ieder zijn eigen stuk land kopen, dan valt het algemeen belang van de beheerder samen met zijn persoonlijk belang. Maar dan zijn we weer terug bij af: de markt lost het op en dat is precies wat we niet wilden, want lang niet iedereen zal zich dan een stukje land kunnen veroorloven. Wat dan? De oplossing van econome en nobelprijswinnaar Elinor Ostrom is waarschijnlijk het interessants. Ze onderzocht diverse commons en ontdekte dat die juist heel goed kunnen functioneren, als ze maar aan een aantal basisvoorwaarden voldoen. Hier komen die basisregels van de common. Ten eerste moet er sprake zijn van een duidelijk afgebakende groep commonleden. Alleen onder strikte voorwaarden kunnen leden erbij komen of uit de common vertrekken. Ten tweede moeten er heldere regels zijn over het gebruik en het beheer van de common. Die regels mogen bovendien alleen in onderlinge overeenstemming worden gewijzigd. Ten derde moet het zichtbaar zijn voor de commoners hoe ieder lid omgaat met de common. Deze sociale controle kan voorkomen dat de leden alleen voor hun eigen belang gaan. Ten slotte moeten overtredingen bestraft kunnen worden, met als hoogste straf uitzetting uit de common. Kleine schaal De commons passen goed bij wat Jan Rotmans, hoogleraar aan de Erasmus Universiteit, in zijn boek Verandering van tijdperk, Nederland kantelt de opstand tegen de financiële en politieke elite noemt. Traditioneel was het bezit van de hulpbronnen, zoals grondstoffen, geld en huizen, gecentraliseerd. Tegenwoordig komen, zo meent Rotmans, veel hulpbronnen meer en meer in handen van netwerken en gemeenschappen. Denk aan kennis en informatie die door het internet beschikbaar komen voor een brede groep en dus niet langer centraal gestuurd wordt. Je ziet het ook op de energiemarkt. Er zijn allerlei lokale en collectieve energieleveranciers, zoals Van de Bron, die steeds beter kunnen concurreren met traditionele energiereuzen als NUON. Rotmans meent dat er op dit moment een micromacht van de middenklasse opkomt die kennis, netwerken en sociale media gebruiken om zo onafhankelijk mogelijk te worden. Langzamerhand zal deze micromacht het overnemen van de traditionele macht. En de organisatievorm die volgens Rotmans het beste past bij deze micromacht is de common. Hij voegt nog wel een extra voorwaarde toe aan het lijstje van Ostrom. Volgens Rotmans moeten commons vooral niet te groot worden. Als dat gebeurt bestaat er namelijk het gevaar dat niet langer het collectief de common beheert, maar er weer een hiërarchische organisatie ontstaat. Dus precariërs aller landen verenigt u in kleine commons. 
Issue #23 Published: 28-03-2019 // Written by: Tatjana Macic
PuntWG and Collaborative Contemporary Art
Situated in the former hospital grounds of the Wilhelmina Gasthuis, which was squatted in the 80s, lies an artist-run project space. In 2005, a group of artists established puntWG in a small yet majestic space on the ground floor of the building. As an ever evolving group of artist volunteers and enthusiasts, puntWG has facilitated numerous exhibitions, lectures and events by emerging and established artists, local and international. Today, as part of the WG artistic community and the WG Foundation, it is run by a group of five artists who shape the program by a yearly open call. They see puntWG as an opportunity for the invited artists to “temporarily own the space, with the sense of freedom and responsibility to shape their own program and make contact with the public.” Without this prevailing attitude and vision, one that invites reflection and experimentation in collaborative artistic processes, many exhibitions at puntWG simply would not have been possible. That includes Something Other Than a Thing, a collaborative endeavour by Iqra Tanveer, Ehsan Ul Haq (both from Pakistan) and Loenardiansyah Allenda, who’s originally from Indonesia, an exhibition that took place at puntWG in February and March 2019. The artists have a few things in common: before relocating to the Netherlands they spent their childhoods in warm climates and have an affinity for certain foods and spices. In more recent years, they were all residents at the Rijksakademie. However, they strongly diverge in their working methods and approaches to materials and perceptions. Such divergence has been welcomed, questioned and examined during their collaboration, which resulted in something unexpected. Perhaps the best way to describe the exhibition is by listing the variety of the materials the artists have used: clay, wood, metal, lights, shadows, found objects, ceramic tiles, images, sand, glass and one brooding egg. The exhibition was an attempt to create an immersive spatial installation. The visitors were invited to engage in speculative viewing and to contemplate, since there was no information provided about which work was made by whom, and the works themselves were sparse, structural affairs. The trio seemed to be proposing a notion of shared authorship, questioning the very presumption of the artist’s ego as the motor behind contemporary (western) art. The critical collaboration resulted in a serene, introspective space. The visitors could intuitively explore the installation and reflect upon what they encountered. The enigmatic photomontages of mountains, rainbows and a cricket stadium intersected with intricate, deceptive ceramic objects made to appear like natural stones and bare tree trunks which radiated an aura of ritualistic shamanism. During the finissage, on the 3 March 2019, the three artists welcomed the public to engage in conversations while cooking and sharing homemade food in the project space. This exhibition was yet another demonstration that puntWG is an oasis of progressive artistic activity. Next up at puntWG: On the 31 March 2019, Nomadic Picnic, a one day event by the Day Collective. From 6 to 28 April 2019: an exhibition by Milena Bonilla Galeano and Natasha Papadopoulou. For more information, visit puntWG the website: puntwg.nl
Issue #23 Published: 19-03-2019 // Written by: Olga van den Berg
What is Radical Culture Today?
On 23/02/2019 Amsterdam Alternative held a discussion panel on radicalism and counterculture. Olga van den Berg took part in the panel, Laura Schuster was in the audience. Many confronting questions came up in the group conversation and afterwards we found ourselves going over and over them in our heads. Is a radical counterculture still possible in an Amsterdam so dominated by commercialization and gentrification? Why is it so difficult for existing initiatives to join forces and together claim more room for open, nonconformist and noncommercial culture? Has the city really changed so much or is the gap between ‘old school’ radicalism and new activist networks more a generational issue? So we want to recap some of this. Olga: How radical am I? Even though I myself didn’t feel like I had much to say about the subject in the panel, I do feel I have something to say about it in general. Being active in, or part of, a radical movement – or rather, we decided on a better phrase for it, counterculture – is not something you “do”, but more something you “are”. Back in 2001 I happened to stumble upon the location that is now known as the Nieuwe Anita, sort of by chance because I was part of a group of artists and theatre makers that were looking for a workspace. I know how lucky I am, but then again, I did work my ass off to keep that space, to keep that open attitude, safe and warm and fair. In the years that we have been running the Nieuwe Anita we gradually became one of the most important alternative venues in the city. The radical part is, I think, where we are doing things different than the mainstream, i.e., offering an alternative to bigger and more commercially driven venues and theaters, providing a space where low-profile productions can still find a place to perform without having to worry about money too much. Laura: Perhaps a distinction can be made between ‘radical’ (against mainstream politics) and ‘alternative’ (against mainstream culture)? The – let’s say – 1980s squatting generation is disappointed with the loss of anarchist ideals, some are tired of fighting to stay open or feel that today’s counterculture isn’t radical enough. But counterculture is not one thing that should always look the same. Why shouldn’t there be varying degrees of radicalism? There is a great variety of spaces. Some are working more ‘with the system’ because they feel responsible for offering a stage to underground music, cinema, art and theater - to compensate for the loss of truly autonomous spaces like ADM. Some of the old squatting groups are using their experience more strategically to make a change in housing and social issues. OCCII still makes independent radio. Vrankrijk is a strong platform for queer culture. And all these spaces/groups have ties with other networks that have their own goals – festivals, art organizations, neighborhood activities, migrant support, climate activism. Some organizations don’t have a space anymore but still continue to exist. Focusing on different aspects, all of them spend huge amounts of time and energy on keeping open culture in this city alive.   Olga: Stable and silent protest is also a strategy. If you get the opportunity to buy your building, how can that be a bad thing? By securing the space to do what it is you feel important and sincere about, in a space you created for the city, isn’t that what it is all about? How leftwing would you like it? The fact that there are costs to cover, maintain the space and reimburse artists for their efforts and skills, how can that ever be a bad thing? I’m thinking about the criticism of small entrance fees, prices of food and drinks. That’s not a commercial plot, it’s just to cover the costs and keep spaces fun and open to everyone. Laura: It came up that commercial and semi-alternative venues are also closing at an alarming rate – due to neighbor complaints, rising rental costs and other things – while legalized ex-squats feel suffocated by rules and regulations. Some temporary venues are ashamed of their forced role in planned gentrification. Squatting still exists but it’s so difficult - new cultural squats barely manage to stay open for a few months. So if the alternative is disappearing, you can choose to go down in protest or try to stay afloat somehow. Both are valid choices, if not ideal. Olga: On gentrification, it’s true the city of Amsterdam is changing, but it always has been. Throughout the city’s history, Amsterdammers were exposed to new and faraway cultures. This is not, of course, to celebrate our colonial history, just think of slavery, but just to say that the Dutch are familiar with dealing with cultural difference and change. Claiming commercial spaces back from the powers that be (even if it is for a limited time) is a natural thing to do. It is very important to keep the city diverse and creative. And to not let all the good spaces get taken over by big multinationals. But this means hard work, for years on end. Change can only be made by being very persistent. And by working together wherever possible. Laura: There was a lot of talk about connecting to ‘the younger generation’. Someone asked where the new student protests are and someone in the audience gave the answer: the kids are on climate (and on democratizing the university, and on inclusive culture). They have a lot on their plate and they don’t care as much about presenting an anarchist identity. They also can’t afford to spend as much time on activism as the pre-millennials could. And the old school can’t have it both ways: you can’t expect young kids to happily jump aboard and continue your work if it can’t be their version of your work. Maybe we don’t need more agreement, just more awareness of what other groups are doing. It was important to see that ‘the underground’ is not run by a small group of people in charge, who all agree on everything. Everyone has to pick their own battles. Olga: And if that means going along with the rules for a bit, so be it. It is not bad to adjust to the laws in a way, if that means you get to stay somewhere for a longer time. Also I think that gives you a stronger position in making the city see your way. If you keep kicking the laws and rules, which I have to admit are getting pretty tight, you will never get the chance to be taken seriously by the government. And don’t forget, rules are meant to be broken and bent sometimes, but there are limits. My feelings after the discussion were somewhere between disappointment and sadness, I do agree with squatting, of course, but how can people not realize that that is always of a temporarily nature? Laura: I think we should look at solidarity in a different way: many alternative networks still see themselves as a subculture that so strongly defines itself against the mainstream, it ends up being pretty homogenous. I was never comfortable with that, so in that sense I don’t mind things changing. If we let go of the identity myth that the underground is a kind of brotherhood, maybe more people will fit in there. Let’s face it, the underground needs all the support it can get. And we are united in what we’re up against: Amsterdam turning into London. These places and their squatting history really are at risk - either of disappearing or of becoming cool anecdotes, ‘authentic decors’ for bland commercialism with a smear of anarchist lipstick. Photo: Tom Schivez
Issue #23 Published: 18-03-2019 // Written by: Nicholas Burman
Critical Questions from AA Talk #04
Amsterdam Alternative hosted a panel session as part of the 2.Dh5 festival at the OT301 on February 23rd. As part of an ongoing series of live events this paper is hosting, the talk was designed to discuss the nature and role of radical culture in Amsterdam. The session wasn’t without its drama, and many of the points raised are vital to consider as this paper and the alternative venue circuit in general continue to influence the general discourse. For completists seeking an as-it-happened account, online broadcaster Radio Patapoe recorded the entire thing. The AA board and voluntary contributors will (and should) be heeding the advice, criticisms and feedback for future editions of the AA Talk series and for our content in general. In the meantime, below are a selection of some of the critical questions that arose over the two hours. As always, what made the event necessary was the audience and their participation. We encourage you to get in touch with comments and suggestions, criticisms, article ideas, or events we should be covering. Maybe you could even help us answer one of the questions included below. Contact us through Facebook or via redactie@amsterdamalternative.nl Contributions made by: Sam Heady (Free fringe festival), Aja Waalwijk (Zaal 100), Jaap Draaisma, Oscar Smit, Menno Grootveld (Radio Patapoe), Olga vd Berg (De nieuwe anita), Jeffrey Babcock, Mike Vermaak (ADEV), Dirk (Mobiele eenheid), Frank (SOTU festival), Oscar Jan Hoogland (Eddie de Eagle), Members of the audience What is radical culture? Is its job to battle again vacuous entrepreneurship? What does that look and sound like? Is radical culture extreme or do people act extremely to it? Is there confusion between active radical culture and aesthetic alternative culture? How should we go about making useful definitions of those two? Where is the radical culture today? Does radical culture have enemies, and if so, who are they? Or where is the subculture, and how do/can we support it? Now that beauracracy is squatting’s biggest threat, how do we fight against this faceless foe? Can radical spaces and radical activities be narrow-minded, in their own way? Do all alternative venues have to be places for political discussions; and is the opposite even possible? How do spaces remain radical when they adopt some of the practices of commercial ventures? How can autonomous spaces remain sustainable while also battling against commercialization? Is being radical having the agency to create change? How do we make sure we remember that between 2010-2015 Amsterdam lost 300 autonomous spaces? How do make sure we remember that in 2018 six alternative venues closed down? The surviving spaces on the alternative circuit benefit for low rents: how can we establish other venues that have this luxury in a city being gentrified? Is “gentrification a fact of life”? Should we always be so down on the current situation, can we be happy for what we’ve still got? Is institutionalization the enemy of autonomous spaces? Can we imagine a city where we plan for spaces and zones where nothing is planned? How do we draw attention to the fact that citizens are being sidelined for profit? How do we (and do we want to) work with state institutions? How do we transform notions of value? How can we buy bricks and mortar, and take square feet out of the market place? Is the broedplaats initiative “fucking people over”? How do we consider radicalism in public spaces, as well as private ones? Should the alternative scene dedicate itself solely to causes regarding the housing struggle? How does it ally with others who suffer the sharp end of policies that price them out of affordable and liveable accommodation? Is the mainstream to be worked with, against, or through? What is the mainstream, anyway? How do we talk and understand and help to implement or resist policy? Why isn’t there more diversity on the panel? Why do some people feel unwelcome in certain spaces? Why do members of the community not call out ill behaviour? How do we make sure we don’t repeat racist aspects of wider society? And when we become aware of repetitions, how do we put an end to them? Should attendees and panellists be given the power to control the topics up for debate on future panels? Who gets to call themself an ally? How do we envisage collective action in 2019, 2020, and beyond? How do make sure we take ourselves out of our comfort zone? Photo: Tom Schivez
Issue #23 Published: 17-03-2019 // Written by: AA
AACE = Amsterdam Alternative Collectief eigendom
Op donderdag 24 januari jongstleden zaten we met een groep mensen bij elkaar in de Paleisstraat om het door ons (AA) gelanceerde idee voor collectief eigendom te bespreken. De avond begint met een korte introductie van onze hosts Gert-Jan Lems en Wouter Ruoff. “Lang geleden was hier in de Paleisstraat de drukkerij van het NRC. In de jaren ’80 is het pand gekraakt en werd er door Peter Giele het kunstenaarsinitiatief Aorta opgericht. Sinds kort is het pand in handen van Gert-Jan en consorten. Zij hebben zich georganiseerd als vereniging en zijn hard bezig om het pand klaar te maken voor publieke evenementen (exposities, openingen, lezingen etc). Naast de publieke functie zijn er ook werkruimtes voor kunstenaars en ontwerpers en een werkplaats in de kelder.” De tweede spreker is Cyril Storm. Een van de medebeheerders van de stichting die casco verhuur doet aan de vereniging en gebruikers van het pand waar we ons bevinden. Cyril vult het verhaal van Gert-Jan en Wouter aan met wat technische details en het ontstaan van de stichting. Daarna verteld hij kort over de andere plekken waar hij actief is, zoals broedplaats De Hoop in Zaandam. Na Cyril krijgt Jaap Draaisma het woord. Jaap is in 1992 betrokken geweest bij de aankoop van Vrankrijk. Het om de hoek gelegen pand is al sinds 1992 een voorbeeld van collectief eigendom. “Vrankrijk is destijds gekocht voor 300.000 gulden met geld dat onder andere is ingezameld door het geven van benefietfeesten. De Vrankrijk constructie werkt met stichting Dilemma als eigenaar van het pand en de huurdersvereniging van mensen in het pand als degene die het pand runnen. Het is zo georganiseerd dat geen van beide partijen het pand kan verkopen.” Er zijn volgens Jaap echter ook genoeg voorbeelden van panden die ooit in collectief eigendom waren maar waar op een gegeven moment de statuten zijn veranderd en het collectief eigendom is veranderd in individueel eigendom. “Het concept collectief eigendom is dus niet zonder gevaar. Des te belangrijker om een goede constructie neer te zetten.” Na Vrankrijk verteld Jaap kort over andere panden die in de jaren ’90 en ’00 zijn omgezet van kraak naar collectief eigendom. “Onder andere de Frederik Hendrikstraat (Nieuwe Anita), Binnenpret (OCCII), Zaal100 en OT301 zijn panden die destijds door gemeente of woningbouwverenigingen zijn verkocht aan krakers.” 12 Jaar geleden heeft Jaap met een paar anderen Urban Resort opgezet. In die 12 jaar hebben 17 panden opgezet (zowel koop als huur). Jaaps probleem met de meeste broedplaatsen is echter dat ze primair voor kunstenaars zijn terwijl in zijn ogen cultuur niet de hoofdmoot hoeft te zijn. Mede om deze reden is Jaap dit jaar opgestapt bij Urban Resort, om te gaan werken met jongeren en andere mensen met minder perspectief. Na de introducties verteld Ivo Schmetz over het collectief eigendom plan dat Amsterdam Alternative heeft ontwikkeld. Aan de hand van een eenvoudige presentatie leid hij ons stap voor stap in een half uurtje door de 1e versie van het plan. De avond was opgezet als open discussie met als doel om de reacties en feedback van het aanwezige publiek te horen. Dus zodra Ivo klaar is met zijn presentatie schakelen we samen met moderator Niels Niessen over naar de publieke discussie. Uit het publiek kwamen de volgende opmerkingen en vragen. ‘Is het nodig om zoveel regels te maken? Is coaching, verbinding en werken vanuit vertrouwen niet genoeg?’ ‘Willen jullie de cultuur van het kraken waarborgen door middel van dit plan?’ ‘Is het een overweging om geld aan te nemen van Bureau Broedplaatsen of andere gemeentelijke instanties?’ ‘Is het de bedoeling om hele panden te kopen of kunnen het ook ruimtes in een pand zijn?’ ‘Gaat de kracht van het collectief niet verloren als je met een online stemsysteem gaat werken?’ ‘Wat is de rol van het bestuur?’ ‘Jullie zouden zeker de gemeente moeten betrekken, en aantonen wat de voordelen van vrijplaatsen betekenen voor de buurt en stad.’ ‘Wat is eigenlijk het verschil tussen een vrijplaats en broedplaats?’ ‘Het succes van het kraken zat hem vaak in de vergankelijkheid. Dat gaf kracht aan een collectief. Teveel regels en structuur kan die kracht misschien verlammen.’ ‘Het fundament moet een soort getolereerde anarchie zijn.’ ‘Hoe zorg je ervoor dat een collectief niet gaat opknippen of inslapen?’ ‘Wat is het verschil tussen collectief en coöperatief eigendom?’ ‘Veel kraakpanden zijn woonpanden, daar gebeurd geen ene moer. Combinatie met werken en publiek is belangrijk.’ ‘Hoe bereiken we een groot publiek? Hoe maken we duidelijk dat er mensen zijn die behoefte hebben aan vrijheden?’ ‘Kunnen we geen eiland bouwen? Drijvend op het water. Zelfvoorzienend en een voorbeeld voor de maatschappij.’ “Hoe bereik je connectie tussen mensen met verschillende achtergronden? Veel mensen zijn eenzaam.’ ‘Het is een strijd tussen kapitaal en vrijheid. Hoe kunnen we een muur van kapitaal om ons heen bouwen om onze vrijheden te beschermen?’ ‘Is het mogelijk om sociale zorg te betrekken in het plan?’ ‘Is het mogelijk om mensen te zoeken die garant staan voor het plan? Met garanties kun je ook naar de bank voor een hypotheek.’ ‘De manier waarop je denkt is je kapitaal. Samen hebben we sociaal kapitaal. Het gaat niet alleen om geld.’ ‘Is er ook plek voor radicale activistische mensen met een politieke agenda?’ ‘Als je op kunst en cultuur inzet krijg je meer subsidie binnen. Maar dat is alleen als je je richt op de Gemeente.’ ‘Kunnen we ons aanmelden voor werkgroepen om dit plan verder uit te werken? Al deze vragen en opmerkingen worden meegenomen in de 2e versie van het plan. Dat plan is binnenkort in zijn geheel te lezen op onze website. Photo: Lorelei Heyligers
Online only Published: 15-03-2019 // Written by:
EYE: Shell Shock: de kracht van verhalen
Met Shell Shock geeft Eye ruimte aan de verbeelding van maatschappelijk geweld en de gevolgen ervan. Het programma toont de bandbreedte van de verwerking van traumatische herinneringen in de cinema. Het door de Vietnamoorlog getekende personage Travis Bickle uit Taxi Driver, de door PTSS gekwelde soldaten in de documentaire Crazy en de ex-tankcommandant uit de animatiefilm Waltz with Bashir delen één ding: ze willen vertellen over wat hen is overkomen om te verwerken. En de kijker komt dichtbij en verwerkt mee. In Shell Shock is plaats voor alle filmgenres: van documentaire tot komedie, van cultfilm tot kostuumdrama. Beelden van kapot gebombardeerde steden in Syrië, hongerende kinderen in Jemen, bomaanslagen in Afghanistan, geweld in Soedan: dagelijks rapporteren de media over conflicten en oorlog. Het themaprogramma Shell Shock geeft ruimte aan de persoonlijke verbeelding van de angst, woede en verwarring die er op volgen. Via de verhalen van filmmakers en hun personages komt de kijker zo dicht mogelijk bij de ervaringen van mensen na een periode van oorlog en geweld. De subjectieve blik staat centraal, niet de waarheidsvinding. De makers verhalen over de psychische staat van mensen die zich in een conflictzone hebben bevonden. Ze praten bijvoorbeeld met voormalige blauwhelmen over posttraumatische stoornis (Crazy, Heddy Honigmann), verdiepen zich in de psyche van een Vietnamveteraan (Taxi Driver, Martin Scorsese) of onderzoeken in een animatiefilm waarom ze zich zo weinig herinneren van hun optreden als tankcommandant in de oorlog met Libanon (Waltz with Bashir, Ari Folman). Fictie, in allerlei genres, blijkt vaak de sleutel tot verwerking van het verleden: van psychothriller (Jacob’s Ladder, Adrian Lyne) en historisch drama (Mrs. Dalloway, Marleen Gorris) tot de suspense in de kunstenaarsanimatie La casa lobo (Joaquín Cociña, Cristóbal León). Specials Shell Shock brengt niet alleen films maar ook maatschappelijk betrokken specials met lezingen, Q&A’s en performances.  Op het programma staan thema’s als herinnering en narrativiteit (Hannah Arendt), psychiatrie (Post Traumatisch Stress Syndroom) en de verhalen van Syrische vluchtelingen (storytelling), en een editie van Cinema Stadsleven met Tracy Metz. Programma Let There Be Light (1946), John Huston (58’)  Hiroshima mon amour (1959), Alain Resnais (90’)  Catch-22 (1970), Mike Nichols (122’) Johnny Got His Gun (1971), Dalton Trumbo (101’)  Taxi Driver (1976), Martin Scorsese (114’) Airplane! (1980), Jim Abrahams, David Zucker (88’) First Blood (1982), Ted Kotcheff (93’) Combat Shock (1984) Buddy Giovinazzo (91’) The Emperor's Naked Army Marches On (1987), Kazuo Hara (122’)  Jacob’s Ladder (1990), Adrian Lyne (113’) Mrs. Dalloway (1997), Marleen Gorris (97’) Crazy (1999), Heddy Honigmann (97’) First Kill (2001), Coco Schrijber (55’) Redacted (2007), Brian De Palma (90’) Waltz with Bashir(2008), Ari Folman (90’) The Act of Killing (2012), Joshua Oppenheimer (117’) We Lived Our Ordinary Lives (2012), Daya Cahen (18’) Dheepan (2015), Jacques Audiard (115’) Full Contact (2015), David Verbeek (105’) Remainder (2015), Omer Fast (103') Continuity (2016), Omer Fast (85') Voir du pays (2016), Delphine Coulin, Muriel Coulin (102’)  Theatre of War (2018), Lola Arias (73’) The Atomic Soldiers (2018), Morgan Knibbe (23’) New Homeland (2018), Barbara Kopple (94’) La casa lobo (2018), Joaquín Cociña, Cristóbal León (75’) Shell Shock: de kracht van verhalen Eye Filmmuseum, 22 maart t/m 22 mei 2019.  Het filmprogramma loopt parallel aan de tentoonstelling A Tale of Hidden Histories - Broomberg & Chanarin, Omer Fast, Chia-Wei Hsu, Meiro Koizumi (16 maart–19 mei 2019) EYE website
Issue #23 Published: 14-03-2019 // Written by: PT
Theater Oostblok wordt weer PLEIN THEATER. Stadsdeeltheater wordt ook producerend en meemaak-podium.
Theater Oostblok wordt na vijf jaar weer PLEIN THEATER! Op zaterdag 9 maart 2019 lanceren ze op feestelijke wijze de nieuwe, vertrouwde naam. Vanaf 16:00 uur vieren ze dit met de buurt. Met diverse activiteiten voor kinderen, een proeverij van het Eetlokaal, en de opening van een nieuwe expositie. Berith Danse, directeur sinds januari 2018 over de plannen voor de toekomst: “Het PLEIN THEATER is echt een podium met haar roots in het stadsdeel. Daarnaast presenteren we jonge (internationale) theatermakers, zoeken we samenwerking met andere organisaties en wordt het PLEIN THEATER een meemaak-podium. We willen een thuis zijn voor mensen en initiatieven, bezoekers, theatermakers, medewerkers, vrijwilligers, bewoners, ondernemers, nieuwkomers en reizigers”. Kun je ons vertellen waarom er besloten is om na 5 jaar Oostblok verder te gaan als PLEIN THEATER? Het PLEIN THEATER is in 1982 opgericht als buurttheater met eetcafé. Vijf jaar geleden is het omgedoopt tot ‘Oostblok’ en is uitgegroeid tot een van de professionele theaters in Amsterdam en een onmisbaar podium voor Oost. Met haar ligging precies op de rand van waar het centrum eindigt en Oost begint, vervult het podium een schakelfunctie in onze stad. Tijdens het eerste jaar  als directeur ontdekte ik al vrij snel dat men vaak niets wist waar Oostblok lag of viel de betekenis niet helemaal in goede aarde. Ik hoorde mezelf vaak zeggen ‘wat vroeger het Pleintheater was’. Ook bezoekers en mensen uit de omgeving vonden het nog steeds prettiger om deze naam te gebruiken. PLEIN is een positief begrip. Het gaat over de publieke ruimte waar de ongeschreven regel geldt dat iedereen er welkom is. De publieke ruimte staat sterk onder druk in onze stad en wij willen deze graag omarmen met ons theater. Welke rol wil je dat het PLEIN THEATER speelt in Amsterdam Oost ? Amsterdam Oost is een waanzinnig stadsdeel. Met zijn gekke langgerekte vorm die begint bij de Mauritskade en eindigt waar ooit de Zuiderzee lag waarvanuit de wereldzeeën bevaren werden. Ons theater ligt op het scharnierpunt waar Oost begint en het Centrum eindigt. We willen graag een cultureel knooppunt zijn zoals het  metro Weesperplein / Wibautstraat een als verkeersknooppunt fungeert. De dynamiek van de tijd van online en offline gaan, of invliegen en weer vertrekken, vraagt om rustpunten waar verschillende facetten elkaar kruisen. Waar je langs gaat om te ontmoeten, geïnspireerd te raken, even tot rust komt onder onze prachtige bomen en verder gaat en een nieuw verhaal meeneemt naar elders. We zullen op locatie zichtbaar zijn maar zijn ook van plan weer te programmeren dieper in het Stadsdeel zoals in parken en op pleinen. Een plein en een theater zijn plekken van permanente tijdelijkheid. Welke rol speelt het Eetlokaal in de programmering van het PLEIN THEATER? Het Eetlokaal in het PLEIN THEATER is  alle dagen open voor koffie, lunch en diner  en is de ontmoetingsplek in de buurt voor food en creativiteit.  We werken met bijzondere producten en chefkoks met veel ervaring op verschillende locaties. Ons Eetlokaal zie ik ook als een vorm van programmering. Kun je iets vertellen over de plannen voor de komende jaren? In de komende twee jaar gaan we werken aan een theater dat programmeert en produceert. De programmering in het theater waaiert uit van sterkte jeugdvoorstellingen naar hedendaagse dans , muziek en beeldend theater. Het PLEIN THEATER is nog één van de weinige kleine zalen in de stad en daardoor kunnen we juist een podium bieden aan authentieke performances. Voorstellingen die specifiek zijn en in proces van ontwikkeling of geschikt voor een intieme  ontmoeting met publiek. Daar is behoefte aan. Om  de biodiversiteit van de culturele sector  ruimte te geven is het namelijk mijns inziens ook belangrijk podium te geven aan culturele uitingsvormen van kleine culturele groepen. Diversiteit is aandacht voor het bijzondere en uitzonderlijke. Paradijsvogels. Amsterdam is hard op weg monoculturen te scheppen met het wegvagen van zeer kleinschalige podia en broedplaatsen. Plekken als het PLEIN THEATER voedden de hummus laag van de culturele sector. Geïnteresseerden kunnen meedoen in programma’s waarin we gaan theaterschrijven , spelen en dansen onder bezielende leiding van drie bijzondere theatervrouwen, Gita Hacham, Edit Kaldor en Dayna Martinez Morales. Hun ervaring en vakvrouwschap past bij bewoners uit Oost die zowel lokaal als internationaal verbindingen hebben en hierover mooie stukken kunnen maken. Hoe kunnen mensen meedoen met De Vrije Vloer? Vanaf april beginnen we met de drie verschillende programma’s onder de naam ‘De Vrije Vloer’. Dat bestaat uit een aantal masterclasses van Gita Hacham, waaronder schrijven voor Performances, een masterclasses ‘Oral Story Telling’ en het maken van korte video’s. Vanuit deze ervaring zetten we een eigen programmalijn op en willen we verhalen over de hedendaagse wereld laten maken. In twee wekelijkse sessies kan je schrijven en schaven aan teksten die einde van het jaar worden opgevoerd in ons eerste festival in november. Het tweede onderdeel van ‘De Vrije Vloer’ vindt deze zomer plaats, ‘Artist in Resident’ Dayna Martinez Morales start haar dansonderzoek met deelnemers uit de buurt. Dayna heeft haar wortels in Bolivia. Tijdens haar carrière werkte ze in Azië, Afrika en Latijns Amerika. Haar passie gaat over het onderzoeken van beweging vanuit je roots. Ze zal elke dag van de week een periode ‘whirlen’ op ons podium. En jij kan meedoen met dit extatische ritueel.  In het derde deel kan men de vloer op met Edit Kaldor. Ze richt een laboratorium in waarin ze tools en methodes voor creatieprocessen zal onderzoeken en toepassen. Het doel is een nieuwe theatermethode voor participatie te ontwerpen en neer te schrijven door bewoners uit Oost en op die manier complexe ervaringen omzetten in baanbrekende hedendaagse vormen van theater. Je kan je inschrijven via onze nieuwe website voor de nieuwsbrief en dan komt de informatie naar je toe. Of je komt langs en bezoekt het Eetlokaal, daar liggen ook de folders met informatie over dit programma.  Lancering  ZATERDAG 9 maart 2019 Op zaterdag 9 maart 2019 vanaf 16:00 lanceren we op feestelijke wijze onze nieuwe, vertrouwde naam met de buurt met diverse activiteiten voor kinderen, een proeverij van het Eetlokaal en de opening van een nieuwe expositie. Het programma wordt 4 maart bekend gemaakt op onze website www.plein-theater.nl.   Meer informatie: www.oostblok.nl, vanaf maart www.plein-theater.nl