Article index
Issue #016 articles
Issue #016 Published: 05-03-2018 // Written by: Jacqueline Schoemaker
Wie is ‘wij’?
Het zijn altijd mensen die een norm opleggen – politici, analisten in de main stream media – die zeggen dat ‘we’ iets niet of wel ‘moeten willen met z’n allen’. De persoon spreekt niet alleen zijn/haar eigen visie uit, maar verbindt daar in één adem aan dat iedereen (‘allen’) hetzelfde zou moeten vinden. ‘Allen’ wordt onderworpen aan de visie van die ene persoon, terwijl de boodschap van die persoon wordt verpakt als een collectieve uitdrukking. Een individueel iemand vindt iets, en spreekt in naam van mij, zonder mij te vragen wat ik er eigenlijk van vind, en wekt daarbij de indruk dat ik mij achter zijn/haar visie schaar. Er is volgens mij geen grotere dooddoener voor de diversiteit.  Een andere uitdrukking, die op hetzelfde neerkomt, is de door dezelfde mensen vaak uitgesproken opvatting dat iemand (of liefst een hele groep mensen) moet kunnen ‘meekomen in de maatschappij’. Wat betekent dit eigenlijk? Wanneer kom je ‘mee in de maatschappij’? Als je een baan hebt? Op vakantie kunt gaan? Er min of meer dezelfde denkbeelden op nahoudt als degene die deze uitspraak doet? Wie bepaalt voor mij dat ik moet meekomen? Waarmee? Het feit dat ik er ben, in deze maatschappij, betekent al dat ik er onderdeel van uitmaak. En meer valt er niet over te zeggen. Tenzij degene die vindt dat anderen ‘moeten meekomen in de maatschappij’ eigenlijk wil zeggen dat die anderen meer zouden moeten handelen zoals hij/zijzelf. De anderen moeten een lesje leren over normen en waarden, en degene die de uitspraak doet, voelt zich bevoegd dit lesje te geven. Het zijn altijd anderen die ‘moeten meekomen in de maatschappij’. Niemand zegt dit over zichzelf. Zo is ‘de boze burger’ ook altijd een ander. Of de mensen die ‘gekwetst worden door zwarte piet’. Of ‘groepen die onder de armoedegrens leven’. Iemand die onder de armoedegrens leeft, zal het nooit hebben over ‘groepen die onder de armoedegrens leven’. En ‘wij’? ‘Wij’ is genoeglijk ‘met z’n allen’. Of ‘het rijke Westen’. Of ‘normaal’ (de grootste dooddoener van allemaal). Maar ik (blank en hoog opgeleid) ben ook een boze burger. Ook ik word gekwetst door zwarte piet. Ik ben niet met z’n allen maar alleen, en in het beeld van het rijke westen herken ik mijn eigen ideologie maar half. Ik hoor bij de anderen. Je est un autre. Er spreekt niets dan uitsluiting uit deze woorden, deze labels. Ze zijn normatief, en het is duidelijk waar de norm ligt en wie hem bepaalt.  De ‘I’ in het ‘Iamsterdam’-logo is bijvoorbeeld bijzonder misleidend. De gemeente wil dat het logo het symbool van de stad en haar inwoners is, maar waartoe verhoudt ‘I’ zich hier? De metershoge letters staan permanent opgesteld voor het Rijksmuseum; soms bij bepaalde andere gebouwen, zoals het (koloniale) Tropenmuseum; en nooit op andere plekken, zoals een woonstraat waar geen vertier is. Deze hiërarchie laat duidelijk zien waar het stedelijk belang ligt. En de inwoners worden via ‘I’ gebruikt om een verhaal van identiteit te vertellen waar ze voor een groot deel zelf geen boodschap aan hebben. ‘Iamsterdam’ is selectief, strategisch en normatief, op geen enkele manier inclusief. Ik ben al heel lang niet meer in het Rijksmuseum geweest, zoals zoveel inwoners van de stad. ‘Iamsterdam’ is duidelijk het symbool van de Amsterdamse toeristenindustrie. Met de ‘I’ van inwoner heeft het bitter weinig te maken.   
Issue #016 Published: 01-03-2018 // Written by: Cody Hochstenbach
Uitsluiting door gentrificatie
Door de steeds grotere woningcrisis gentrificeren de grote Nederlandse steden in rap tempo. Dit proces neemt in Nederland echter andere vormen aan dan in Engeland of de VS. Waar in deze landen sprake is van directe verdringing op de woningmarkt zien we in Nederland eerder het tegenovergestelde: mensen met een sociale huurwoning verhuizen steeds minder omdat de alternatieven onbetaalbaar zijn. Medio 2017 kwamen de Amsterdamse woningprijzen voor het eerst boven de vier ton uit. Een toename van €120.000 in twee jaar tijd. Een nieuw record. De hoofdstad raakt steeds verder losgezongen van de rest van het land. Ook in andere grote en middelgrote steden stijgen de woningprijzen bovengemiddeld snel. De recente prijsstijgingen zijn een teken van de toenemende populariteit van de stad. Tegelijkertijd belichamen ze een nieuwe, steeds diepere wooncrisis – een crisis van onbetaalbaarheid en ontoegankelijkheid. Binnen steden zorgt deze hoge druk voor gentrificatie. Oude arbeiderswijken worden populair bij de middenklasse, woningen worden opgeknapt en tegen de hoofdprijs verkocht, en hippe horeca vestigt zich in de buurt. Voorheen was gentrificatie een kleinschalige tegenbeweging, maar inmiddels is de gentrificatie alomtegenwoordig. Stadsbesturen doen er alles aan de hoogopgeleide middenklasse aan zich te binden, en gentrificatie speelt hierbij een sleutelrol. Markt en staat zorgen er voor dat gentrificatie over de stad uitgesmeerd wordt. Gentrificatie: zelfde begrip andere uitwerking Ook de term gentrificatie zelf is inmiddels gangbaar geworden. Toch bestaat er nog veel verwarring over gentrificatie en haar gevolgen. Dit vloeit voort uit het feit dat we veel van onze kennis over gentrificatie geïmporteerd hebben uit Engeland en de Verenigde Staten – Londen en New York in het bijzonder. Meer dan in Nederland, deelt de markt daar de lakens uit. Ook qua wonen. In deze liberale Angelsaksische landen gaat gentrificatie hand in hand met harde, directe verdringing. Gierige huisbazen en speculerende vastgoedbonzen gooien de huren omhoog en verjagen zo de arme oude bewoners uit hun buurt. Omvangrijk corporatiebezit en huurbescherming zorgen er voor dat dit in Nederlandse steden gelukkig veel minder voorkomt. Oude bewoners kunnen blijven wonen waar ze wonen, ook wanneer de gentrificatie in hun buurt de overhand krijgt. Het is mooi dat we verdringing doorgaans weten te vermijden. Uitsluiting in plaats van verdringing Het gebrek aan grootschalige directe verdringing, zorgt al snel voor de conclusie dat gentrificatie positief uitpakt voor zowel rijke nieuwkomers, als arme oude bewoners. De buurt wordt namelijk opgeknapt en zittende bewoners hoeven niet te vertrekken. Deze redenering is echter te simpel. Verdringing door gentrificatie blijft dan wel beperkt in Nederlandse steden, uitsluiting door gentrificatie is aan de orde van de dag. Door gentrificatie worden woningen nadat ze vrijkomen vaak onbetaalbaar. Sociale huurhuizen worden verkocht aan de hoogste bieder of verhuurd tegen de hoge marktprijs. De toegankelijkheid van de betaalbare huursector gaat zienderogen achteruit. Zo nam in Amsterdam tussen 2007 en 2015 het aantal nieuwe toewijzingen van sociale corporatiewoningen met maar liefst 37% af: van 9.657 naar 6.050. Een gigantische afname in kort tijdsbestek. Daarnaast verdwijnen de meeste vrijkomende particuliere huurwoningen in de dure vrije sector. Dit is zeker niet alleen maar het gevolg van gentrificatie, maar het proces levert wel een directe en belangrijke bijdrage. Zolang je op dezelfde plek blijft wonen is gentrificatie geen probleem Voor zittende bewoners hoeft dit allemaal niet erg te zijn. Zo lang zij goed zitten, gaat de gentrificatie grotendeels aan hen voorbij: hun huur stijgt slechts geleidelijk en van mogelijk huisuitzetting is geen sprake. De buurt om hen heen verandert wel, en er zijn zowel oudgedienden die de veranderingen waarderen als hen die buurtverlies ervaren. Maar wanneer zij moeten of willen verhuizen, werpt gentrificatie steeds grotere barrières op. Gezinsuitbreiding, echtscheiding en baanverlies maken verhuizen noodzakelijk. De huidige woning wordt namelijk te klein, te groot, of simpelweg onbetaalbaar. Maar gentrificatie maakt het lastig of onmogelijk een andere, betaalbare woning te vinden. Ook voor nieuwkomers betekent gentrificatie minder woonkansen, en dus meer uitsluiting. Mensen blijven gedwongen op hun plek In plaats van meer (gedwongen) verhuizingen heeft gentrificatie in Nederlandse steden daarom het tegenovergestelde effect. Het aantal verhuizingen neemt er juist door af. Huishoudens met een laag inkomen komen steeds vaker klem te zitten in hun woning. Dit zien we duidelijk in Amsterdam: het aanbod van betaalbare woningen krimpt, en de verhuiscijfers onder sociale huurders kelderen. Een wrang neveneffect is dat hun blijvende aanwezigheid – uit noodzaak geboren, alternatieven zijn schaars – aangehaald wordt om de gevolgen van gentrificatie te bagatelliseren. Bevolkingsverandering in de buurt gaat er immers minder snel door, waardoor het allemaal wel mee lijkt te vallen. Verhuizen: betalen of de buitenwijk Voor huishoudens die toch verhuizen – zowel nieuwkomers als oude bewoners – zijn de gevolgen van uitsluiting divers. Een daarvan is de suburbanisatie van armoede: Deze lage inkomens vinden geen plek meer in de stad, maar wijken uit naar nabijgelegen kernen. Anderen blijven wel in de stad wonen, maar moeten daarvoor grotere offers maken. Ze moeten genoegen nemen met een te kleine woning, ze moeten de woning delen met anderen, of simpelweg hogere woonlasten accepteren. Waar Amsterdamse sociale huurders in 2009 nog 33% van hun inkomen kwijt waren aan huur, daar was dit in 2015 opgelopen tot 38%. Verdringing mag dan nog wel beperkt zijn in Nederland, uitsluiting door gentrificatie blijkt een geduchte vervanger. Nog wel. Het afbreken van huurbescherming en flexibilisering van de woningmarkt maken directe verdringing een steeds waarschijnlijker toekomstbeeld. Cody Hochstenbach is stadsgeograaf aan de Universiteit van Amsterdam. In 2017 promoveerde hij cum laude op zijn proefschrift Inequality in the gentrifying European city. “Uitsluiting door gentrificatie” werd eerder gepubliceerd in Sociale Vraagstukken, 4 september 2017  www.socialevraagstukken.nl Opgenomen met toestemming van Cody Hochstenbach en Sociale Vraagstukken.  
Issue #016 Published: 26-02-2018 // Written by: Denis McEvoy
The Brexit delusion and Amsterdam
This is how it tends to work: The government changes social laws and economic regulations supposedly improving life for all of us, particularly for those who are not super wealthy. Yet in reality, something else happens. At first, no one notices. Then life slowly becomes less livable . It becomes harder to buy a house. Finding decent work becomes more difficult. If one does find work, the monthly paycheck has to stretch further and further. Health insurance provides less and costs more. Meanwhile, benefiting from a range of incentives, companies move in from abroad bringing literally hundreds of well-paid, mostly foreign, workers with them. The logic goes that foreign investment is good for the economy. In a sense this is true, the economy benefits overall. But most ordinary people see their protections rolled back while deep-pocketed foreigners come in and drive up the cost of everything from housing to childcare.  People become frustrated. For aspiring politicians it’s tempting to work with frustrations because they seem to represent problems. But politicians must be careful to avoid simplistic Brexit-style analyses of complex problems. The Brexit delusion suggests that the decline in your quality of life is not because the neoliberal policies of economic deregulation and the dismantling of the welfare state but because of an influx of foreigners. So the proposed solutions to our problems become more and more simple: blame the foreigners. It’s far easier to run an election campaign blaming foreigners for every problem than it is to tackle difficult questions. It’s less interesting to campaign on the idea that complex social, political and economic forces have caused governments to shy away from policies that involve any form of wealth redistribution and favour economic deregulation instead. The trouble is that today’s political problems are more complex than ever while people’s appetite for easy answers has only increased. The late ‘90s — buoyed by the birth of new democracies around the world and an internet-driven economic surge — seemed like everything was going to be okay, helping to lull a lot of people into a political sleep. Now, spurred by problems at home and abroad, many have awoken and are all too ready to believe complex problems should have simple solutions. Brexit was born from a belief that complex problems should have simple solutions: things aren’t going well; there are problems with the EU; there are a lot of foreigners in the UK; politicians, rich people and media types typically ignore our concerns or call us racist, so let’s leave the EU... Amsterdam would do well to heed such muddled over simplifications. Housing appears as a major issue in the manifestoes of many of Amsterdam’s political parties. Affordable housing is drying up and moneyed expats are paying insane rents, driving the prices even higher. Many who can afford it are buying second properties and profiting from the squeeze by renting them out on airbnb or similar services. The Brexit-delusion offers a simple answer to this complex mess: there are too many expats and tourists in the city and if only we could go back to how things were 20 or more years ago, everything would be fine. Meanwhile in reality, Amsterdammers, foreign and native-born alike, need to stand up for the rights of their fellow citizens. We need more affordable housing. We need more incentives to help families stay in the city centre. We need to continue the great Dutch egalitarianism that sees rich and poor living in close enough proximity to understand each other, and put the brakes on the current forces that are creating a city centre of ‘haves’ and outskirts and satellite towns of ‘have less’. Honestly assessing who plays the biggest role in these problems is step one. Should we blame foreigners, many of whom have lived here for a long time and contributed hugely to their communities. Or should we look at the complex combination of ill-advised government policy and opportunistic housing corporations? Because while the ‘old’ foreigners may have contributed more and integrated better than many of their ‘new’ counterparts, their new counterparts are often being routinely screwed by housing corporations who care not one jot about their living conditions as long as the mammoth rent comes in every month. Well-paid foreigners aren’t more appealing as tenants simply because they have a lot of disposable income, they also rarely know their rights as well as the natives and many housing corporations understand this and prey on it. And, just like the Brexit delusion, the terrifying risk is contagion. Sure, expats don’t love being picked on as a problem but they still enjoy a certain privilege. Refugees and other vulnerable foreigners are also demonized when the Brexit delusion spreads.  Simplistic answers lead to simplistic answers. Just like Brexit, the frustration can be turned easily onto other people who have even less to do with the problem and are in even less a position to do anything about it. Some people actually believe refugees choose to flee their homes and everything they care about to go to a country they don’t know, where they don’t speak the language just so they can get discounted social housing. People already believe this and their numbers will only grow, with racism (if you prefer ‘bigotry’ or ‘prejudice’ that’s entirely on you) following close behind.   Amsterdam has been a magnet for people from all over the world throughout its long proud history. It has shaped and been shaped by its status as a truly diverse, open and cosmopolitan city. Celebrating Amsterdam’s spirit of internationalism, the Badhuistheater will bring tales from England and the Czech Republic to stage in the first half of 2018 – each a comment on the lives of ordinary people as history grinds on around them. We’ll keep bringing our Dutch neighbours and our international friends of all ages together to enjoy the rare beauty of live theater.  We hope to see you there.          
Issue #016 Published: 15-02-2018 // Written by:
De ‘nacht voor de nacht’ een platform voor de nachtcultuur van Amsterdam
Op 24 februari vindt de ‘Nacht voor de nacht’ plaats en wordt de nieuwe nachtburgemester gekozen. AA sprak met Ella Overkleeft over deze avond en de activiteiten van Stichting N8BM A’dam. De nacht voor de nacht wordt georganiseerd door de Stichting N8BM A’dam. Kun je kort uitleggen wat die stichting doet? Stichting N8BM A’dam is opgericht in 2014 en zet zich in voor een veilig, divers en creatief nachtleven. De onafhankelijke stichting is de schakel tussen de gemeente, ondernemers, bewoners en bezoekers van de stad. We geven gevraagd en ongevraagd advies. Wij signaleren trends en ontwikkelingen in het nachtleven en organiseren bijeenkomsten en evenementen ter stimulatie van de dialoog. Daarnaast zetten wij onderwerpen op de politieke agenda om echt verandering teweeg kunnen brengen. Mirik Milan is sinds 2012 nachtburgemeester van de stad en ik ben er in 2013 bij gekomen. In 2014 hebben we samen de stichting opgericht en sindsdien zitten we beide in het dagelijks bestuur. De stichting is opgericht om het nachtburgemeesterschap te professionaliseren en daadwerkelijk invloed uit te kunnen oefenen. De stichting bestaat uit een dagelijks bestuur, raad van toezicht en nachtraad. Daarbij hebben we ook een Club van 100 opgericht. Alle clubs die meedoen aan de ‘Nacht voor de Nacht’ zijn hier lid van, maar een ieder die affiniteit heeft met het nachtleven kan zich hiervoor aanmelden. Het is de backbone van stichting, financieel en qua netwerk.  Er wordt 24 februari een nieuwe nachtburgemeester gekozen. Hoe gaat dat in zijn werk? Ja klopt, die zullen plaatsvinden in de Marktkantine. Alles hierover staat op onze website, we zijn hier heel transparant over. Wat is de taak van de nachtburgemeester? Het gaat vooral om signaleren, verbinden en agenderen. Het nachtleven heeft vaak een slecht imago, men ziet alleen maar de risico’s en lasten. Met name vanuit de gemeente berust er vaak een stigma op de nacht. Gelukkig is er vooruitgang, mede door wijlen Van der Laan, die wel begreep hoe belangrijk de nacht voor een stad is. Als nachtburgemeester is het je taak om de positieve kanten en kansen van het nachtleven uit te lichten en te delen met mensen. Het nachtleven is meer dan alleen maar dansen en drinken, daarom spreken wij ook over ‘nachtcultuur’. In de nacht wordt gebroken met alledaagse conventies, denken mensen in mogelijkheden en daardoor is er ruimte voor creativiteit. Het nachtleven is vaak een voorloper, waar de dag nog veel van kan leren. De meeste van onze lezers zullen de nachtburgemeester associëren met het commerciële uitgaanscircuit en niet met de alternatieve non-profit plekken die bij Amsterdam Alternative zijn aangesloten, is dat terecht?  Nee dat vind ik niet. Het nachtleven van Amsterdam bestaat uit verschillende scenes en wij zijn er voor iedereen. Wij maken onderdeel uit van een Europees project genaamd ‘Enter The Void’ dat zich inzet voor het gebruik van urban space voor underground jongeren en subcultuur. Hiervoor zijn wij op grote schaal bezig met het gentrification vraagstuk dat in alle westerse steden speelt. In het buitenland leren wij over hoe andere steden omgaan met deze problematiek. Ook hebben we onlangs een event (in Sexyland) georganiseerd voor meer experiment in de stad. Er waren verschillende groepen jongeren en politici aanwezig om mee te praten.  Ook zat ik onlangs in een panel over het behoud van de NDSM, en heb ik binnenkort een afspraak met een projectontwikkelaar daar. Zo zijn we altijd bezig om te zien waar er mogelijkheden liggen in de stad en waar we invloed op kunnen uitoefenen. Wij vinden het heel erg belangrijk dat er laagdrempelige, vrije plekken blijven bestaan in de stad.  In hoeverre is de alternatieve scene gebaat bij een nachtburgemeester en de stichting N8BM?  Wij geloven dat elke scene gebaat is bij een nachtburgemeester. Maar de tijd is beperkt en er zijn honderden thema’s waar je je mee bezig zou kunnen houden. Daarom is het belangrijk dat mensen van zich laten horen, wat willen zij op de agenda zetten van de nachtburgemeester? Kijk naar de gewone burgemeester die houd ook rekening met de behoeften van de inwoners van de stad. Bottom-up citymaking is volgens ons erg belangrijk. Wij hebben inmiddels een groot netwerk opgebouwd en kunnen de stem versterken van een ieder die dat wil. Wat vinden jullie van de alternatieve scene in Amsterdam? Wij vinden dat deze best wat groter mag groeien. Amsterdam heeft de neiging om zich als monocultuur te ontwikkelen. Dit is niet per se alleen gaande in het nachtleven, het is onderdeel van een grotere sociaal-maatschappelijke ontwikkeling. Wij supporten alle DIY initiatieven. Deze initiatieven zijn belangrijk voor de stad en laten aan jongeren zien dat het ook anders kan. Wij zijn nauw betrokken bij de ontwikkeling van het nieuwe evenementenbeleid voor Amsterdam. Hier pleiten wij voor meer aanwas van onderaf. Biedt ruimte voor alternatieve projecten en niet alleen aan de grote reuzen.  Wat vinden jullie van het toenemende toerisme en gentrificatie in Amsterdam? Wat heeft dat op de langere termijn voor effect op de zogenaamde ‘creatieve’ stad? Wij geloven dat culturele diversiteit goed is voor sociale inclusiviteit. Ik maak me persoonlijk zorgen over het ontstaan van een monocultuur, waarin verdraagzaamheid richting anderen ver te zoeken is. Wat betreft het toerisme geloven wij dat sustainable tourisme, kwalitatief toerisme beter is voor een stad, geen consumentisme. Een gemeente zou zich hier op kunnen focussen door het beleid aan te scherpen. Meer geëngageerde bezoekers levert een ander soort dynamiek op tussen de inwoners en bezoekers van een stad. Met onze stichting focussen we daarom altijd op kwaliteit. Een club met eigen programmeur is bijvoorbeeld van meer waarde voor de stad dan een verhuurschuur. Dus waar geef je gezien de beperkte ruimte de voorkeur aan? Dat soort dingen moet je je als gemeente afvragen.  Wat heeft het gebrek aan vrijplaatsen en autonome zones voor effect op Amsterdam? We stonden ooit bekend om het liberale ruimdenkende karakter maar dat brokkelt steeds verder af. We worden steeds bureaucratischer en conservatiever. Diversiteit veranderd langzaam maar zeker in een saaie monocultuur. Is dat niet zorgelijk?  Ja dit is zorgelijk. Als nachtburgemeester (lees onafhankelijke stichting) heb je de mogelijkheid om de luis in de pels van de gemeente te zijn, tegen het beleid in te gaan en zaken als autonome zones op de kaart te zetten. Ik was laatst nog te gast op ADM dus de connecties zijn er zeker. Wij proberen met alle betrokkenen de dialoog aan te gaan. Volgens ons is een dialoog nodig om tot resultaten te komen. Wij verbinden partijen met elkaar, zodat men samen sterker kan zijn. Wat ik gemerkt heb is dat voorstanders van vrijplaatsen in de stad nogal gefragmenteerd zijn en los van elkaar actie voeren. Ik geloof dat dit sterker en georganiseerder kan. Fair city is bijvoorbeeld een mooi initiatief en volgens mij groeit die organisatie flink. Dat zegt dat het de mensen bezig houdt en zorgen baart. Daarom heb ik ook wel vertrouwen in een tegenbeweging. Het lijkt vaak alsof de politiek geen lange termijn visie heeft en vooral bezig is met het scoren op korte termijn. Doordat alles steeds duurder wordt en er straks geen plekken meer zijn waar jong talent zich kan ontwikkelen en kan experimenteren verdwijnt er steeds meer creativiteit en diversiteit uit de stad. Denken jullie hier ook over na? Zeker, en op verschillende vlakken zetten wij ons hier voor in. Wij zijn bijvoorbeeld bezig met een project voor etnische inclusiviteit tijdens uitgaan, want er wordt nog steeds gediscrimineerd. Het nachtleven is vaak niet anders dan de dag, maar er is gelukkig meer plek voor experiment en progressiviteit dus daar moeten we gebruik van maken om verandering teweeg te brengen. Er zouden wat ons betreft ook meer kleine clubs met 24 uurs vergunning moeten komen. Plekken die toegankelijk zijn en waar experiment mogelijk is. Zijn er dingen die jullie missen in het Amsterdamse uitgaansleven? Of dingen die radicaal anders zouden moeten? Ja, het nachtleven is teveel gesegregeerd. Inclusiviteit is een heel belangrijk thema. Dat willen wij ook doorgeven aan de nieuwe nachtburgemeester.  Een van de dingen die jullie doen is het organiseren van de ‘Nacht voor de Nacht’. Wat is dat voor avond en wat is het doel ervan? We willen vooral een platform bieden aan de nachtcultuur van Amsterdam. Met name het uitlichten van de nachtclubs die de foundation vormen van het nachtleven van een stad en dé plek zijn voor talentontwikkeling, creativiteit en subcultuur. Dit jaar zijn de thema’s van de ‘Nacht voor de Nacht’ vernieuwing en talentontwikkeling. Dat zijn mooie thema’s. In hoeverre is er nog vernieuwing? En wat gebeurd er tegenwoordig aan talentontwikkeling in de stad? Er is altijd vernieuwing, net zoals dat verandering de enige constante factor is in het leven. Er zijn heel veel jonge promotors met hun eigen concepten aan de weg aan het timmeren. Zij zorgen voor constante vernieuwing maar zijn ook altijd op zoek naar hun plek in de stad om hun achterban op te bouwen en zich verder te ontwikkelen. Mensen beseffen vaak niet wat voor belangrijke drive het nachtleven is voor de totale creatieve industrie, van fashion, tot aan reclame, het is allemaal verweven met het nachtleven. Vanuit een andere invalshoek is het nachtleven ook de plek voor nieuwe en onconventionele ideeën. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat bijna alle subculturen uit de nacht ontstaan zijn uit een vorm van activisme, het afzetten tegen de maatschappij waar in geleefd werd (house muziek, jazz etc.). Dit kan nog steeds! Ook al lijkt het soms alsof het allemaal 1 pot nat is. Ik bedoel, kijk naar jullie krant en alle activiteiten die in lijn met dit gedachtengoed worden georganiseerd. Neemt niet weg dat ik wel vind dat er in de huidige populaire cultuur meer ruimte mag zijn voor activisme. Maar als we dit ergens gaan vinden is het waarschijnlijk in de nacht. Van wie moet de vernieuwing in een stad komen? De gemeente, jullie stichting of van kleine initiatieven en mensen die durven te experimenteren? Natuurlijk van onderaf. Maar je hebt de top-down structure ook nodig om het te kunnen faciliteren. It works both ways. Daarom is die dialoog zo belangrijk. Je zult tijd en energie moeten steken in het aangaan van het gesprek en mensen inzicht proberen te geven in hetgeen jij belangrijk vindt. Tijdens de nacht voor de nacht zal er aandacht zijn voor het multidisciplinaire aspect van clubs. In hoeverre zijn clubs multidisciplinair? Wat zou er verbetert kunnen worden? Een club is alleen al multidisciplinair als je kijkt naar de organisatie: decor, lichtman/vrouw, dj/vj etc. Het is een podium waar je van alles kunt programmeren en uitproberen! Dat is toch helemaal geweldig. Met ‘Nacht voor de Nacht’ willen wij de clubs uitdagen om naast hun muziek programmering iets extra’s te doen, denk aan bijvoorbeeld een performance of een lichtinstallatie. Juist omdat er zoveel ruimte in de stad verdwijnt zijn clubs belangrijke plaatsen voor experiment. In clubs is vaak de ruimte voor jongeren/subculturen om zich te uiten en ontwikkelen. Wat voor andere projecten kunnen we verwachten van de stichting in 2018? Een project voor meer etnische inclusiviteit in het nachtleven (samen met het MDRA Meldpunt discriminatie Ams) Een project tegen het homogeweld. Een Nachtdebat, een aantal weken voor de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart. Nacht voor de Nacht 2019. Verder is het aan de nieuwe n8bm om zelf haar/zijn eigen projecten te ontwikkelen.  24 februari 2018: Nacht voor de Nacht Platform voor Amsterdamse nachtcultuur, met 1 kaartje naar meer dan 25 clubs. 24 februari 2018 Nachtburgemeester verkiezing www.facebook.com/events/136265767053204 Iedereen kan nog stemmen nachtburgemeester.amsterdam/stem2018/ Voor meer info:  http://nachtburgemeester.amsterdam
Issue #016 Published: 05-02-2018 // Written by: Driekus Goeileven
Circular Living. An ADMer’s Guide to Spiritual Survival in Amsterdam’s Political Wastelands.
The ADM, an old, abandoned shipyard in the industrial desert to the west of Amsterdam, is home to all kinds of birds, trees and other plant-and animal wildlife as well as a flourishing, self-organised community of artists, artisans and other such people as don’t fit the current economical paradigm.  A practical and well-functioning little ‘anarchist’ society if you will, though ‘anarchism’ has somewhat lost it’s meaning here for lack of it’s opposite. Now, obviously, the existence of such a place does not sit well with proponents of the idea that the world should be first and foremost a profitable place. Prolonged existence of ADM may well induce some to re-evaluate their profit-seeking values. Which is not generally a profitable thing to do. Killing the forest and evicting its inhabitants generally is. Unsurprisingly, the ‘profiteers’ as we shall call them here, whilst essentially subscribing to the same world-view, do not necessarily agree on whom the world should be profitable to. From this rather inevitable discord politics and banking, religion and other forms of violence sprang forth, as did the current-day battle over ADM. Towards the end of the year 2017 some of us found ourselves attending a public hearing at the Amsterdam City Hall, the stated goal of which was to provide clarity on the meaning of a single clause in the original contract of purchase of the ADM-terrain.**  It was the peculiarly insincere behaviour observed in some of the city Councillors during this hearing that inspired the author of this piece to try to find some reasonable, preferably widely-applicable explanation for said type of behaviour, and to share his findings in the essay below. May it serve to enlighten those who, like the author, are oftentimes baffled by the intricacies of the profit-seeking mind. The first question was... why Seeing, from up-close, these so-called politicians, lying flat out, blind and deaf (or even violent) to anything that doesn’t suit their intended results, or hearing them accuse others of doing what they themselves were in that very moment extremely guilty of, both surprised and saddened me. As a human being, I was expecting other human beings, no matter their faults, to possess or at least to portray some semblance of decency, dignity, or honesty. I was mistaken. How could this be? Are they not human? Where is their spirit? Love? Why do they not care? The answer to these questions was, at first, equally surprising. Then I remembered what i had previously learned about modern day economics. Introduction to the circular ‘economy’ To the result-oriented mind, life is simple. What do I want? I want to feel great! The quickest and therefore best way to meet this target is of course cocaine. Readily available, in quantities large and small, it is a reliable source of ‘feeling great’. However, as always, there is a catch. Money. In order to obtain coke, one needs cash, dough, dollar or some such substance. Money, for the sake of this article, was invented to make sure everyone, that is, everyone who is or wants to be a Someone, will receive his or her fair share of cocaine, provided they are willing to do whatever it is that will make those who produce money, or have lots of it, willing to part with some of it. Since cocaine is an expensive commodity, we can rule out ‘an honest day’s work’ to be an efficient way of providing sufficient funds to keep on ‘feeling great’. We need to up our game a bit.  History and the world around us teach the observant and the subservient alike  that services such as lying, cheating, banking, and lawyering are highly valued by those who are in a position to allocate funds. It may seem funny that it should be this way, but keep in mind that this system has been going for a while, and those doling out the credits are more than likely liars, bankers and lawyers themselves. They are simply trying to re-create the world in their own image. A very human thing to do. Now, for those who have learned to lie, cheat or even kill when told to do so, the future is very likely to have lots of ‘feeling great’ in it. In disregard of the outside consequences they will do as they are told in order to receive credits, which they will then hand back to what is in essence the same organisation, in exchange for more ‘feeling great’. They have met their target, they will do so again the next day.*** Analysis What we have here is a nice example of a ‘Circular Economy’. It is, alas, also a fair description of a large and extremely wasteful part of the ‘economy’ as we know it today. Be not fooled, ye who wish to learn and and acquire knowledge, into thinking that in order to understand our modern human ‘economy’ we need to learn about swaps, shorts, futures, mortgages,  theories of money and interest or any such contrivances. There is only human behaviour. Human behaviour is easily influenced. Many ways of influencing or ‘controlling’ human behaviour were invented over the years. Religion, blackmail, facebook, indoctrination, intimidation, government, taxes, centralisation of control over resources, schooling, newspapers, media in general, on and on, blahdiblah. As it happens, the most effective way to steer human behaviour so far has been the creation of the concept of money. Whether it actually exists or not, it (or the promise of it) does have a profound influence on an individual’s perception of the world, in a way very similar to the effects of cocaine. Such is its power that many  will give up much of what makes them human just to get it. Like cocaine, it will silence the conscience. Like cocaine, its ‘positive’ effects are temporary and individual. It’s less pleasant, negative effects however are more lasting and always shared. Conclusion Big money and cocaine today are pretty much synonymous. Together they  pretty much form a closed system: once you enter, no way out. These people then, no longer have room for logic, or sympathy, let alone empathy. No room for admitting they were wrong either. Why would they even want to? After all, they ‘feel great’. What now It’s no use debating an addict, nor a parrot taught but one word. This would seem to become especially problematic when these parrots are placed in ‘positions of power’. But, and this really is the bright side to this story, only for as long as we believe that ‘positions of power’ actually exist.  I’ve certainly never seen one. The closer you get, the less solid they appear. Like a mirage. Denying or fighting the existance of such ‘positions of power’ will not, of course, make them disappear. Acknowledging the fact that the basis for their existence lies within our own minds, on the other hand, may well be a logical first step in the direction of a less convoluted world. In the meantime, I say fuck this circular ‘economy’, it’s circular LIVING that matters and I will do so as best I can, with my neighbours here on ADM! Driekus is a long-time inhabitant of ADM. Mostly voluntary. His favorite saying is ‘Language speaks for itsself, no need to say anything’, though that changes by the day. To contact Driekus  you can call him, but he does not answer to anyone. **This clause, allowing only for the establishment of a large-scale shipyard,  represents a value in today’s currency of many tens of millions. Were this clause to be lifted (as has been tried), forgotten or distorted (as seems to be the current strategy), these millions would quickly flow to the owner/profiteers. If left intact, the profiteers will have no choice but to hand the ownership back to the city of Amsterdam, meaning they will have to settle for a much smaller profit of perhaps ten million or thereabout.  *** Disclaimer: Driekus is not advocating the use of money, drugs or politics to anyone. They are dangerous substances, especially so in the hands of professionals. Do NOT mix. Use extreme caution when handeling.
Issue #016 Published: 25-01-2018 // Written by: Clara Davies
Minds of Amsterdam
Minds of Amsterdam is a new AA column in which Clara Davies lets us meet a different artist working in Amsterdam each time. This might be someone she’s randomly encountered, someone who has triggered her curiosity or has somehow impressed her. It could be a painter, designer, musician or photographers – it doesn’t matter as long as she or he is a soul whose creative work adds a touch of magic to this world. The purpose? Using AA as a platform where people and art can meet. Enjoy! Deniss Mitjusevs and the Kinetics of Painting  I met Deniss over coffee, and a whiskey or two, somewhere in between the Monday blues, and the wee hours of Friday night. Perhaps both. Originally from Latvia, he moved to Amsterdam over a year ago with the intention of finding that je ne sais quoi I tend to believe the artistic minds feed on. Amongst writing and currently finishing off a screen play, he paints the concrete and the abstract. Shapes, forms and lines that make you feel as if you were walking through the inner depths of a man’s soul. Fascinated by the numerous canvas he’s stacked in his room, I decided to interview him. His work is original and charismatic, different, just like him. In art as in life, I guess ones creation is inevitably linked with the thoughts that travel through the webs in the mind.  Who are you? I don’t know. The first waking second of every morning decides who I am. The breeze that comes in from the sea, the laughter over a few whiskeys, the drive for some form of success and recognition – they all decide and morph the individual that is writing this.  What is an artist made of? An artist is made of a relentless drive to test the boundaries of an individuals’ existence. Artistry in any form, in my opinion, is the manifestation of ones’ individuality, a certain aspect of human existence that most of us pay attention to and value. Both the freedom and burden of being seen apart from the rest, and the way such burden is carried is the force that holds an artist together. Why do you paint and what do you feel when you do so? Painting is the most kinetic form of creation. Dance can rival the pure physical expression, but I wouldn’t call myself an expert, at least not when I am sober. There is no thinking in painting, there isn’t any time nor space. Painting is doing. It is letting your body speak. Letting your mind go of any restriction. It is free. Romeo or Juliet? Romeo. To go such lengths for an idea of love, and to die for it requires a certain bravery and idiocy that I wholesomely respect. Would you like to make a living out of painting? Not a painter. Apart from the realistic considerations of our time, painting, although it is free, has its limitations. If you see yourself as a storyteller, if you think you have something to say, painting might not be the best choice of medium to impart the public with your ideas. Making a living off of selling your art also involves the kind of gallery public that I grew to dislike quite severely. Name the first piece you created. When I was about four or five, my mother gave me a set of markers. It might not have been the best idea, since I proceeded to draw all over the fresh wallpaper of my small room. But once my first act of vandalism was over, I turned to paper. After a few haphazard attempts at drawing cartoon characters that I frequently saw on the television, I drew a geometric pattern that resembled a city. I think I have used every color in the set. From then on, the art that I produced was inspired by and followed the same style. Maybe admitting the fact that my painting skills haven’t progressed far from a four year olds isn’t exactly a good thing, but the inspiration and childlike wonder that I experienced while drawing that first true “piece” is still within me. What gets in the way your inspiration? I have been told numerous times that only boring people are bored. I tend to disagree. Boredom infects everyone, and from my knowledge, creative people of all strides tend to get bored rather quickly. An overactive mind, a search and inability to get inspired, a restlessness, it is all boredom, and boredom is the poison of inspiration. It is the conscious decision to do nothing, and doing nothing about it. Best meal ever? Florence. April. Copious amounts of olive oil and pastry. The smell of coffee and fresh apricot. What were you doing 5 years ago today? 2012. I was just beginning to write my first ever screenplay. Lots of books and an unknown, with foresight that I have now, sweet restlessness. The conquest of needed literature. The learning. Blurred colors. Sleepless nights. It was a good year. A year of change, necessary change. The movement and speed were striking. The drive that I had was unlike anything I had ever experienced. Had something to do with seven of cups of coffee I’d regularly down a day. What are you afraid of? Every creator, at heart, is most afraid of being mediocre. Is afraid that his own individuality is nothing unusual or deserving of attention. Is afraid that the work that he or she puts everything into is worthless. That is my fear. Who gives you the strength to keep going? Sometimes you come across people in your life that give you a certain spark that keeps a withering spirit of creation aflame. An artist, in any form, needs appreciation. It is the most basic dynamic behind any creative endeavor – the creation and its appreciation. So whenever you do stumble upon such a soul, it is unlike anything you can experience. I am fortunate to have had such luck. Morning or night? Night. Nothing can beat the silence of 2AM. What fuels you? Movement. Physical, spiritual, travel, conversation. Exhilarating, fast change of scenery and mood. The speed at which thoughts travel. Life does not usually follow the same pace, on the contrary, it is usually slow, in the viscous textures of routine and simplicity, but whenever, by circumstance or choice, it throttles at breakneck speed into the unknown of the distant and not so distant future, I feel truly alive, and that is what fuels me. Deniss Mitjusevs /// https://dotemart.wordpress.com
Issue #016 Published: 20-01-2018 // Written by: Chris Kok
AltR - A short story by Chris Kok
‘Tell me what you see.’ ‘I see you.’ ‘Yeah, but… What do I look like?’ ‘You look like you.’ ‘Me old? Young? Skinnier? Blonde? You always liked blondes.’ ‘I always liked you.’ ‘You’re sweet, Richard. But seriously. I can look like whatever you want, you know that, right?’ ‘You look like you are. Like my wife.’ ‘Okay, fine. Not very ambitious, but kind of nice. How about everything else? The bar? The patrons? Anything different?’ ‘I’d have to turn it off and on again, to be sure.’ ‘Okay.’ ‘Let’s see…’ ‘Any difference?’ ‘It’s lonely. Apart from that, just the music.’ ‘What about it?’ ‘When it’s off, it’s some kind of electronic chaos. When I turn it on, it’s Nick Drake.’ ‘Lovely.’ ‘It’s nice to see you smile.’ ‘It’s nice to be smiling.’ ‘You want another drink?’ ‘I’m okay, thanks. But go ahead.’ ‘Bartender? Another, please. Just for me, the lady’s fine.’ ‘It’s really nice of Malcolm to give you that thing. It must have been expensive, even with his employee discount.’ ‘I suppose. Although to be honest, I don’t really see the point of it.’ ‘You don’t?’ ‘Well. Maybe it’s just that it’s a little freaky. Don’t you think? I mean, this thing reads my mind.’ ‘Only so it can give you exactly what you want.’ ‘Yeah but, still…’ ‘Did it hurt at all?’ ‘No, it comes with a local anesthetic. Then you just slide it up your nose.’ ‘That is a bit creepy.’ ‘Ah, it was alright, really.  Malcolm helped me set it up. Took all of five minutes.’ ‘So how is it?’ ‘It’s… nice. I guess. I haven’t had it off longer than a few minutes, so it must be doing something right. Mostly, I like the little things. Now, when I walk past those dumpsters from the Chinese place on the corner, I don’t smell them anymore.’ ‘What do you you smell?’ ‘Nothing. Just normal outside smell, I guess. Oh, and I haven’t heard the new neighbors’ baby crying lately. That must be this thing’s doing, too.’ ‘What else?’ ‘No more trash in the street. The house is always spotless. TV’s a lot better. Whenever I turn it on, there’s something I want to watch. And it’s always just starting. Food is amazing. I haven’t had a single bad bite since I started using this thing. Even though, as you well know, I can’t cook worth a shit. Oh, and it’s always sunny now.’ ‘You always hated the rain.’ ‘I mean, it still rains. I still get wet. I just don’t feel it anymore. The weirdest thing though, is driving. There’s never any traffic now, but the car still inches along, same as always.’ ‘Well, it gives you time to finish your crossword. Otherwise you’d never get it done.’ ‘Not without your help, anyway. God, I’ve really missed you, Julie.’ ‘I’ve missed you too.’ ‘That’s… It’s nice to hear.’ ‘You seem tired. Are you tired?’ ‘I am. How long have we been sitting here?’ ‘Two hours and forty-two minutes.’ ‘Aw jeez. We’d better get home. I have work in the morning.’ ‘Whatever you want, sweetie.’ ‘Barkeep, I’d like to settle the score. There you are, keep the change. Honey, you’d better wrap that scarf tight. It may feel like summer to me, but it’s freezing out there and it’s a bit of a walk to the car. The streets seem empty, but it still parked itself two blocks away.’ ‘I’ll be alright, I think.’ ‘Of course.’ ‘But you’re sweet to say it.’ ‘Julie?’ ‘Yes, sweetheart?’ ‘Would you kiss me?’ ‘I thought you’d never ask.’ Richard takes her home, through peaceful city streets. He doesn’t see the beat up cars, the beat up men that sleep in doorways. He doesn’t see the lightning in the distance, announcing the coming thunderstorm. He doesn’t hear the sirens or the worrisome steady clunk and scrape of the engine. He stares at his wife beside him as the car drives itself, then parks. They walk the final blocks in silence. He doesn’t smell the dumpsters on the corner. He holds open the door for her, then follows her inside. He doesn’t see the stacks of mail, piled up in the hallway. He doesn’t see or smell the dirty dishes, cups and glasses that cover every surface of the living room. He flicks a switch and he sees the lights go on. He doesn’t feel the cold. He washes his face and feels the water on his skin. He crawls into bed with Julie. ‘You know,’ he says, ‘maybe I’ll stay home tomorrow. We can have a nice day together.’ ‘That sounds lovely,’ she replies. ‘Goodnight, sweetheart.’ ‘Sweet dreams, dear.’  
Issue #016 Published: 11-01-2018 // Written by: Zygmunt Vroid
Absolutely No Reason to Feel Fine
The period between Christmas and New Year is traditionally the moment to look back and reflect on the remarkable events of the past year. This time, one of the fun facts of 2017 was provided by The Guardian. According to the British newspaper, the world’s 500 richest people have increased their wealth by 1Trillion US$ over the past twelve months. In case you were wondering how many zeros are in this figure, here you go: 1.000.000.000.000.  The incredible (and pretty incomprehensible) increase in the fortunes of the super-rich comes as billions of poor and middle class people across the world have seen their fortunes decline. The gap between the very rich and the rest of us, The Guardian reports, has widened in 2017 to the biggest in a century so that advisers to the super-rich are warning them of a “strike back” from the squeezed majority.  And isn’t it indeed quite surprising that the out-of-control inequality the world is seeing again since the 1990s hasn’t already lead to such a “strike back”? Why are we accepting these levels of income inequality that are not only socially brutal but also economically totally dysfunctional? Why do we allow our governments to turn back the social clock to pre-modern times? Still mulling over this question I opened the Dutch newspaper NRC. And wasn’t I surprised to find, on the very same day The Guardian dropped its 1Trillion US$ bombshell, an article on the economic situation in The Netherlands entitled “We are absolutely fine but don’t believe it yet”. According to the “top-economist” interviewed for the article, the country is doing better than ever. The only thing keeping the Dutch population from ecstatically dancing in the streets, the article argues, is that people don’t quite trust the amazing “economy recovery” yet. The reason for such collective holding back, our economist muses, is that the Dutch are sufferin  g from post-crisis shock syndrome which makes them unable to realise how fantastically they are doing.  What the economist somehow forgot to mention is the fact that decades of neoliberal policy making have disconnected economy and society to the effect that a booming economy no longer means social progress or anything close to being “absolutely fine” for the majority of the population. As any self-respecting economic historian will tell you, the positive relation between economic growth and social prosperity was one of the great achievements of the post-war welfare state. Neoliberal politics has successfully destroyed this relation over the course of last few decades. The idea that “we” as society are “absolutely fine” because the economy is recovering is thus a remnant from a historical period that simply doesn’t exist anymore. Applying it to our current situation is academically frivolous and journalistically shady. At the end of the day, this is the true meaning of neoliberalism: the only welfare that matters is the welfare of business (during the financial crisis we could literally observe the state turning into a welfare state for the banks).  The problem is that people and their economic troubles don’t disappear because the dominant political ideology doesn’t recognise them. And this is where good old propaganda comes in, or, as British filmmaker Adam Curtis calls it, “perception management.” Our NRC-economist gives us a great lesson in one of today’s most perfidious forms of perception management: psychologisation. What this means is the strategy to turn the real economic and social problems we are experiencing collectively on a daily basis into psycho-pathological symptoms for which only the individual itself is responsible. In the case of the NRC-article this entails the declaration that the economic distress of a growing part of the population is simply unreal: “We are absolutely fine but don’t believe it yet”. The factual troubles of the lower and middle classes are “scientifically” transformed into imaginary problems caused by the brain’s insufficiency to properly process the high-paced economic recovery. Luckily for us, there are economists who can tell us how we ought to feel (i.e., absolutely fine) which implies that those who don’t should probably go and see their GP or psychiatrist to get some Xanax or Prozac or find out whatever went wrong during their childhood.  So take your pills and feel fabulous already. Happy 2018!