Recent articles
Issue #013 Published: 17-08-2017 // Written by: Wim Cuyvers
Found Words #02
- Public space is the opposite of privatized space. - The one who privatizes space has obtained that space, bought it or inherited it, seized it or simply occupied it. She/he is protected by laws, habits and power. - The one who privatizes space controls it. - The powerless need the public space. - Public space is not-controlled space. - Public space is the space of powerlessness. - Public space is economically meaningless. - Public space is the space of need. - Public space is the space of transgression. - The perfect public space would be a space where anybody could do anything at any time. - Public space is thus a platonic idea since a 100% public space is unthinkable. - Public space is indicated by dirt.  - Streets are not public spaces; they separate different traffic movements, they avoid the conflict between them, you need a car to be allowed on one part of the street, or a bike for another part. - Squares are not public spaces, the bar or shop owners appropriate the space for their terraces or for displaying their goods and clean up the assembled dirt carefully. - Public spaces are characterized by waste: in a society that is unambiguously driven by profit, places where waste lingers are ignored places.  - Public space is the space of loss, not the space of profit; public space is the space of wasting energy, not of carefully saving it.  - Public space lies close to privatized frequented space per definition; the woods are not public spaces. - The moment of violating the rules of society is the moment of confrontation with oneself and with the world. - The real violation takes place out of the controlled private space: kids playing with fire, the first sexual encounters, drugs… - Public space is the space of breaking the societal rules.  - Public space is the space of not-having. - Public space is the space of being, public space is the existential space.  - Public space is the space of need (the urge to violate the social standards). - Public space is the space where those in need go, where those in need meet.  - Leisure kills public space. - Those in need leave their traces in the public space (waste by waste) like bodily fluids: tears, blood, sperm, urine. nobody cleans it up, the space is owned by nobody. - People of different ages, races or cultures, people with completely different needs visit the same public spaces. their needs are different but they read the space in the same way: the child, the old man, the drug abused and those looking for (homo) sexual contacts, those who give in to their need, read this space in the same way. - Those who accept their need will see, read, recognize and understand public spaces. - We all need spaces to violate rules, to trespass the standards of our society. We are all in need and vulnerable.  - When a writer writes a book, the reader will read another book and another reader will yet read something else, but we all read space unambiguously, without noise or disturbance from the moment we accept our need and forget about power, knowledge, insights and contemplation. - Through the public space a non-verbal or pre-verbal talking is possible. - When I am able to read the public spaces in the same way as many others, I am able to talk with the others about myself, about the others, about our needs, our fears and about the world, through (public) space. - I can touch you, for a moment through (public) space.  - You might think that common space is a better word for public space, but that is not true.  Wim Cuyvers, Definition of Public Space, first published in De Witte Raaf, July-August 2007. Reprinted with kind permission from the author.  
Issue #013 Published: 28-07-2017 // Written by: Poisson
COPY / PASTE THE MESSAGE a Monument Paper for Paperless
Amsterdam is an endless reservoir of images. Shops, shirts, posters, ads, logos, galleries commercials, messages, billboards and showrooms turn our direct visual environement into a gigantic party of colours, signs and lights. Despite its history of illegal poster pasting and graffiti culture, 21st century Amsterdam trades its libertarian legacy for a way more lucrative and docile attitude; that of domesticated and merchandized images. Yet in the midst of this smooth visual background  a few strange and somewhat untamed images do appear from time to time, making their way to our eyes and minds. This is what happenned to me with the printed faces of Monument Paper for Paperless. This might have happen to you as well, as the posters created by this mysterious group of copy/pasters have popped up in several locations of Amsterdam since the beginning of 2017, randomly on the city streets or in cultural venues. A2 recycled paper, strongly glued to the surface, powerful faces and this intriguing text: a Monument Paper for Paperless. Quickly, graphical fascination turns into curiosity. What stands behind these portraits? “Paperless”; indeed, those foreign faces seems to resonate with refugee matters. However, they don’t rely on the usual rhetoric of pro-refugee activism: nothing is claimed, nobody’s pointed, no clear criticism appears. Those faces remains silent, anonymous, alone and helpless in front of our judgment; they don’t seem to preach any cause except the singular humanity that lies in those looks, those lines. The pasted black & white engraved portrays suddenly appear like an silent call for freedom of expression, human rights, respect and reappropriation of our urban environment. A few months later, I meet Domenique Himmelsbach De Vries in his tiny garage-like atelier, stuck between a gentrifying neighborhood in Amsterdam Noord and the NDSM Warf canal. Dominique initiated the Monument Paper for Paperless three years ago from a series of art workshops held with refugees. With the support of collective Wij Zijn Hier (We Are Here) that helps refugees in various locations of Amsterdam (Vluchtmaat, Vluchtkerk, Notweg), he organized drawing and woodcut printing sessions with resident asylum seekers. From an independent idea to a large scale printing, what has been the history of this project? To begin with, by portraying each other, the group of migrants slowly gets familiar with this very unique printing technique. Despite its playful aspect and its powerful graphic results, a central question remains: what’s in it for the participants? They are facing the daily fear of being stopped, arrested and sent back to their country. Drawing might be a relaxing and relieving activity for some, but asylum seekers are going through a much different experience. Being aware of this, Domenique invites several professional artists to join the project. The art class begins to turn into a proper art project with the objective of teaching and learning of a new form of language, including the relevant printing techniques, as a process of searching for an identity through black and white, through lines and surfaces. Suddenly, the simple drawing lesson becomes a social experiment. The roots of such an initiation to this medium, Domenique founds it in his very personal relationship to making & organizing people around artistic strategies. Back in 2002, he participated in the instalation of several autonomous squats in the area of Zwolle (NL). At the time, the internet wasn’t yet as ubiquitous as it is today so these places relied a lot on prints & pasting. For these venues, flyposting was a way of communicating by occupying (visual) public space. Unfortunately, this form of visual subversion has all but disappeared. Voices that rose against the establishment rather chose new ways for their communication: costless & fast. Internet turned messages on concrete walls to messages on digital walls. But the ‘monument paper’ that Domenique wants to build would be rather tangible, touchable and physical. Within a few months, the group produced dozens of engraved portrays made by both professional artists and refugees. They now had enough material to get back to this old medium of expression: taking over the streets with paper. In order to increase the campaign reach, the group finally agrees to apply at the EU-sponsored program Europe by People which finances the printing of thousands of copies. During the official festivities of the Dutch EU presidency in 2016, the Amsterdam Marine Base is covered with Monument Paper faces. Paper Monument for Paperless is an open-source campaign aiming to aesthetically raise the public’s awareness of the existence of illegal immigrants on our soil. The posters act as reminders, similar to a monument boasting the courage of our ancestors. The difference here, of course, is that the message is not belligerent or moralistic. This is just an image. A picture as the testimony of an encounter; an encounter between an illustrater and a model, between two bodies and minds foreign to each other If you want more info or get a set of posters, contact Monument Paper for Paperless at  info(at)himmelsbach.nl  
Issue #013 Published: 25-07-2017 // Written by: August & AA
The ship of fools gaat op wereldreis
Voor degenen die The ship of fools niet kennen, even een korte introductie. We hebben het over een zeewaardig schip dat vaart onder de Nederlandse vlag. Het schip is eigendom van de vereniging vriendinnen & vrienden van Azart en een kleine 28 meter lang en 6,60 meter breed. Het mooie aan The ship of fools is dat het niet zomaar een boot is. We hebben het hier over een organisatie die ervan overtuigd is dat de huidige samenleving een gezonde zotheid behoeft en geloofd in de kracht van collectieve creatie. Dit collectieve Gesamtkunstwerk is in feite een speurtocht naar de universele waarde van de humor en naar de heilzame werking van de zotheid. De Randstad en de Wereld De toekomst van de economie gaat niet zozeer over landen maar eerder over steden of liever verstedelijkte gebieden. De Randstad is een van de meest bekende stedelijke gebieden, beroemd omdat het onder zeeniveau ligt en al eeuwenlang vecht voor overleving. Amsterdam is het sterkste merk van de Randstad. Deze stad functioneert als de perfecte magneet om de aandacht te trekken voor alle activiteiten die verbonden zijn met de zee. The Ship of Fools verbindt Amsterdam’s unieke maritieme erfgoed met haar toekomst als kosmopolitische middelpunt van nieuwe kunst en creatieve media. The Ship of Fools gebruikt en promoot Amsterdam’s internationale reputatie als culturele smeltkroes om het cruciale belang van diversiteit op dit kritieke moment in de geschiedenis te belichten. Toegewijde artiesten Het project dankt zijn bestaan aan de onbaatzuchtige toewijding van talloze artiesten wier medewerking duurde van een uur tot tien jaar. Voor de deelnemers dient het project als een intensieve leer- ervaring in samenleven, samenwerken, samen reizen en creëren. De crew bestaat uit twaalf artiesten waaronder zeelui, acteurs, musici, ontwerpers en filmers. Gastartiesten worden geselecteerd op basis van een mogelijke synergie met bestaande plaatselijke artistieke en culturele initiatieven. Prioriteit blijft de continuïteit van de theaterworkshops en de productie van het multimedia logboek.  Scheepsjournaal Het Logboek der Zotten is een eigentijds Bontekoe zeemansverhaal over de collectieve creatie van een wisselende groep artiesten op een pelgrimsvaart zonder einde. Deze verhalencyclus wordt verrijkt door de deelname van filmmakers en vertellers uit verschillende culturen, door een overdaad aan historische perspectieven en door de visuele variëteit van de activiteiten. Het is een transmediaal project op de grens van documentaire, digitale cultuur en vormgeving. Soms worden gastartiesten uitgenodigd speciaal om de originaliteit van hun bijdrage aan het logboek. Verhalenvertellers zijn bijzonder welkom omdat ze met lokale verhalen en mythen een andere dimensie kunnen toevoegen aan het logboek en aan de creatie van de theatervoorstelling. Het logboek geeft plaatselijke artiesten ook de kans om hun werk aan een internationaal publiek voor te leggen of om de band te versterken van de gastartiest met zijn thuisland. Festival of fools The ship of fools vertrekt deze zomer voor een lange, wereldwijde, eindeloze, feestelijke rondvaart en volgt als een eigentijdse Oost-Indiëvaarder de traditionele handelsroutes, ditmaal ‘delend in plaats van stelend’. De crew onderzoekt met haar voorstellingen en workshops de universaliteit van het komisch theater en van de heilzame werking van de zotheid. Ze onderzoekt in verschillende culturen de natuur van feestvieren en uitbundigheid.  Het Festival of Fools is een eerbetoon aan de diversiteit van de wereld door consequent verschillende landen te bezoeken en artiesten uit verschillende culturen te verenigen. Het festival staat open voor een scala aan disciplines als dans, muziek, verhalen, performances, installaties, tekenen, schilderen, schrijven, kledingontwerp, video, photo of radio. Welkom zijn ook lezingen, debatten en feesten en speciale initiatieven die door de bevolking of lokale artiesten worden voorgesteld zoals gastoptredens en manifestaties voor kinderen. Bijzondere karakteristieken Het festival verenigt een reeks karakteristieken die in de huidige samenleving eerder uitzondering dan regel zijn. The ship of fools staat voor de universele behoefte aan vermaak, ontspanning en dat zorgt doorgaans voor warme ontvangst in den vreemde. Een symbolische toegangsprijs, vaak op een basis van voedsel en ruilhandel verzekert met een lage drempel het populaire karakter van de gebeurtenis. De kleinschaligheid van het festival en de focus op de menselijke maat en de kwaliteit levert een bijdrage aan het directe contact met het publiek. De autonomie van het zeewaardig schip is van hetzelfde kaliber als de flexibiliteit van een reizende theatergroep. Het originele karakter van het artistiek voorstel produceert een instant bekendheid. De bizarre vormgeving van het schip doet dienst als een krachtig publicitair baken, zeker ook omdat de haven meestal de centrale ontstaansplek van de stad is. Het ontwerp van het festival terrein met zijn kleurrijke omheining en feestelijke ingang brengt onvermijdelijk een buitengewone publieke belangstelling teweeg. Festivaldata: 14-23 Juli 2017: NDSM Amsterdam, Afscheidsfestival Oct-Dec 2017: Fort Elmina, Ghana Feb-Apr 2018: Fort Zeelandia, Paramaribo, Suriname Jun-Sept 2018: Recife, Brazilie Nov 2018-Jan 2019: Kaapstad, Zuid-Afrika  Mrt-Mei 2019: Kotchi, Kerala, India Jun-Aug 2019: Fort Galle, Sri-Lanka Oct-Dec 2019: Fort Rotterdam, Makassar, Indonesië 21 Feb-21 Mrt 2020: Adelaide Fringe Festival, Australië
Issue #013 Published: 13-07-2017 // Written by: Eve Kalyva
Review On stillness and exploration II
Continuing with the theme of Japanese performing arts from last issue, this review discusses noh theatre. The oldest form of Japanese theatre, noh has very strict norms of execution. With a minimalist setting, economy of expression and abundance of allusion, noh leaves much to the imagination. Like in butoh, stillness and precision of movement become fundamental in exploring the essence of things. There is a high degree of abstraction, therefore, of restraint and discipline, in order to allow that which lies behind appearances to come forth and take substance and form. Central to this is the concept of ma, the negative space or the interval between form and non-form. Rather than a reduction, ma is the consciousness of space. It is the gaps between the objects and the pauses between the sounds which enable their manifestation. Embodiment is a fashionable term in contemporary art talk. It can be understood as capturing something general or abstract into a specific form in the here and now. In more critical terms regarding positive social change, embodiment concerns giving agency and voice to a body (or bodies) to claim an identity. Notwithstanding, this process also risks reducing the complexity of those embodied concepts into something singular – a singularity which will not fit everyone and which, more importantly, can be easily co-opted by the dominant power structures. My interest in noh theatre comes as a possible response to this problematic, involving two opposite forces: making an idea concrete and relevant, on the one hand, and trying to retain open the possibilities of what that idea can mean, on the other.  Consider a bare setting. An actor enters, sits with his back to the audience and puts on his mask. Under a bright constant light, one sees the wooden floor, the black dress, the white background wall. A melody fills the room, as the masked body moves around with precision. Nothing is made concrete and yet everything is deliberate: how the white socked feet stomp on the wooden floor and how the knees pull away; how the arms swirl around their kimono sleeves and the head turns slowly; how the squared body stands low, firmly pressing the ground, and yet somehow seems suspended from the ceiling. In its restrained mobility, it is full of energy. The performance, made more active to fit non-Japanese audiences, stirs some narrative in the imagination but one cannot really pinpoint it down. Much aided by the music’s rhythmic intervals, there is a sense of exploring the relation of the body to space and to itself. This wandering makes one wonder about all that lies behind appearances, between the visible and the invisible, this world and its endless possibilities, the limited we can see and the boundless we can imagine.  The noh stage has no curtains or partitions to conceal any background preparations. A uniquely carved mask is used to externalise internal emotional states and de-personalise the actors in order to evoke the spirit. Nothing remains fixed or static in a careful composition of action and inaction, sounds, chanting and shadows. The play ends and the actor exits the stage passing next to the audience. There, he briefly pauses to mark this moment of transition. Then the room returns back to being a room, the people people, the chairs chairs. But, hopefully, not quite. The performance was organised by Deshima AIR on 18 April at the recently renovated Dokzaal (part of the legalised squat PlantageDok). Founded in 2013, Deshima AIR aims at maintaining and strengthening the cultural relationship between the Netherlands and Japan. The performance  comprised a solo (Toshikazu Marumachi, Deshima AIR artist in residence), a duet (Marumachi and Miyuki Inoue) and a choral improvisation (Marumachi and Generic Choir). Playful and energetic, the duet used improvised instruments such as a gramophone horn (later made into a hat), plastic tubes and sea shells. Words were turned into sounds turned into dialogue turned into images. In the myriad of sounds that they produced, those full of life bodies took on any form.  This interplay between communicating and standing apart, the body and embodiment, the materiality of the sound and the transcendence of presence was further explored through improvisation in the third part. A masked body gave cues for other bodies to articulate their voices but also realise how they interconnect in place and time. Responding to and resonating with one another, they created a self-organising assembly which navigated itself through a beautiful symphony of sounds, rhythms, pauses and exclamations.  If there is a long list with what is wrong with art today, high on that list is the lack of discipline. Discipline to execution and form. This type of artistic discipline is not about restriction, but about precision. It is about doing away with the frivolous, the unnecessary, the adornment, the easily consumed and the equally easily discarded. It is about getting to the heart of the matter.  Noh practitioners argue that tradition is not a limitation but a foundation. Discipline enables one to work through restriction in order to articulate something new. As our lives are being commodified and sold back to us as lifestyles, it is difficult to find adequate registers of communication and collaboration. In creative as much as in socio-political terms, we need to resist the senseless consumption of things and ideas, recover a common ground and move from the individual to the collective.   Photo credit: Duet performance by Toshikazu Marumachi and Miyuki Inoue. Photo by Deshima AIR www.deshima-air.com 
Issue #013 Published: 11-07-2017 // Written by: Stijn Verhoeff
Niet alles krijgt de aandacht die het verdient. Over de film The Fits
Voor menig mediaschuwe maker is het een frustrerende aangelegenheid: uren, weken, maanden werk zijn er in een film, een boek of een tentoonstelling gestoken en na de presentatie of de lancering valt het stil. De receptie is middelmatig. Het werk gaat niet de wereld over zoals gehoopt. Het enige wat de maker rest is zich herpakken en weer aan de slag. Want “Talent komt vanzelf boven drijven!”, zeggen de optimisten. “Nee,” antwoorden realisten, “met talent alleen redt je het niet. Er is veel meer voor nodig om een werk de wereld in te krijgen.” Zoals een goede PR bijvoorbeeld, opperkoning Matthijs van Nieuwkerk weet er alles van. Waarop weer een groep reageert met “Aan dat oppervlakkig spektakel doe ik niet mee.” Voor sommige makers boeit het echter niet of hun werk nu veel of weinig mensen bereikt. Het gaat immers om het werk zelf, of één iemand dat ziet, of duizenden, dat maakt hen niet uit. Soms verdient een werk een groter publiek, soms ook verdient het publiek een bepaald werk. Neem de film The Fits. Ik schat dat honderd Amsterdammers deze film in de bioscoop hebben gezien. Maar kort draaide hij in twee kleine zaaltjes: bij FC Hyena (een bioscoopje in Noord, vlak bij het KNSM-eiland pontje) en bij Lab 111 (voorheen Smart Project Space, nabij het WG-terrein tussen de Overtoom en de Kinkerstraat). De meeste bioscopen lieten de film links liggen en geen enkel Nederlands dagblad schreef over The Fits. Waarom hebben zo weinig Amsterdammers deze uitzonderlijke film gezien? Hebben de producenten van de film de juiste Nederlandse distributeur niet gevonden? Zijn de programmeurs van de bioscopen in Nederland slecht geïnformeerd? Of zijn Amsterdammers niet geïnteresseerd in het met weinig woorden vertelde verhaal van een zwart meisje in een middelgrote Amerikaanse stad?  Gelukkig leven we in een tijdperk waarin het niet moeilijk is om een film zelf in huis te halen. Lang leve het internet. The Fits is in vele opzichten een bijzondere film. Enige achtergrondinformatie: de film bestaat uit een honderd procent zwarte cast zonder dat racisme het onderwerp is (in onze overgevoelige tijden van identity politics een verademing). Deze cast is voor het grootste gedeelte minderjarig, maar een kinderfilm is The Fits allerminst. Negentig procent van de acteurs is vrouw en ook de crew bestaat voor een groot gedeelte uit vrouwen. Regisseur Anna Rose Holmer schreef het script samen met een vrouwelijke producent en een vrouwelijke editor. Over het maakproces zei Holmer dat iedereen die aan de film meewerkte het gevoel had dat het haar of zijn film was. Met andere woorden, iedereen was even belangrijk, wat ongebruikelijk is in de hiërarchische filmwereld. Is het belangrijk dat ik dit alles benoem? Ik zou zeggen van wel, want ik ben van mening dat het in de film terug te zien is. De film spreekt een taal die weinig wordt gesproken. Een taal die gek genoeg niet over taal gaat. The future is female. In The Fits speelt Royalty Hightower met veel overtuiging de 10-jarige mysterieuze Toni. Toni wordt door haar oudere broer in de sportschool klaargestoomd voor de wereld. Iedere dag trainen ze samen. Kort wordt de afwezigheid van hun vader gesuggereerd, maar de buitenwereld blijft veelal buiten beeld.  Regisseur Holmer weet dat wij kijkers de harde wereld reeds kennen en heeft niet de behoefte ieder woord te spellen. Sterker nog, zij laat Toni in stilte spreken. Haar ingetogen blik en haar geconcentreerde uitdrukking zeggen genoeg. We zien Toni boksen, zich optrekken, met haar sporttas sleuren. Twee prachtige vlechten draagt ze. Haar gezicht staat gespannen, voor kinderlijk plezier lijkt weinig ruimte. Ze moet sterk zijn, ze moet haar mannetje staan. En dat doet ze, met overtuiging en kracht. Tegelijk voel je dat er achter het schild dat ze optrekt iets anders zit. Ze is bovendien nog een kind. Waarom bewapent ze zich? En waartegen? De film reikt amper tot buiten de deuren van het gebouw. Binnen gebeurt er genoeg, het is een wereld op zich. In een andere ruimte van hetzelfde pand, in de gymzaal, bevindt zich een groet groep meisjes die op een andere manier hun eigen lichaam en hun positie in de groep leren kennen. Ze dansen. Wild, rauw, en agressief bijna. Ze maken zich op voor dance battles die ze met andere groepen houden. Twee oudere tieners doen de jongere meisjes voor hoe het moet. Nieuwsgierig kijkt Toni naar wat er daar gebeurt. Van achter een raam ziet ze hoe de meisjes zich opstellen, hoe ze hun lichamen laten bewegen. Meedoen durft ze niet. Totdat een tweede tienjarige, Beezy, eveneens geweldig vertolkt door Alexis Neblett, haar uitnodigt mee te doen. Langzaam voegt Toni zich in de groep, langzaam laat ze het schild dat ze draagt vallen en laat ze het kind in zichzelf los. Ze mag lachen, ze mag dansen, totdat er gebeurt waar de titel van de film naar verwijst: een mysterieus fit, een inval, een vlaag, een stuip sluipt het pand binnen en neemt de meisjes in haar greep. Wat is dit rare spastische gekronkel op de grond? Is het drinkwater vervuild? Zijn de meisjes … Nee, ik zeg niks meer. Gaat dat zien en vertel over deze film, opdat meer mensen dit kleine meesterwerk mogen zien.  Drawing: Marwa Mezher